Keiloop 2012

Al weer een jaartje verder. Ook vorig jaar ben ik bij de Keiloop wezen kijken. Dat was nog eens een slechte tijd toen. Op dat moment zat ik middenin een terugval. Ik had erg zware benen, kon ze amper optillen en had behoorlijk wat coördinatieproblemen. Ik herinner me nog dat er op de grond een rood/wit lint lag gespannen om de grens van de parkeerplaats aan te geven. Zelfs hierover heen stappen vond ik moeilijk. De daarop volgende week kreeg ik een kuur van methyl-prednisolon. Gelukkig hielp dit gelijk, zodat ik de week daarna al weer fris en fruitig aan het werk kon. Het algehele herstel duurde langer en ook de mentale klap kwam behoorlijk aan. Ook dit ging over, totdat het weer te hanteren was. Maar de Keiloop…nee, ook dit jaar wordt het niets. Toch kan ik er niet wegblijven. Het hoort bij de vaste punten in het jaar. Lastig is dat vele van dit soort markeringen zijn gelinkt aan hardlopen. Vanochtend ben ik al vroeg op de mountainbike gestapt. Naar een hardloopwedstrijd kijken als je zelf niet mee kunt doen is minder erg als je toch al gesport hebt. Voor mij tenminste. Dus toen ik in Meddo aankwam had ik al een uur flink doorgetrapt. Weer veel bekenden. Vele vragen: “Loop je de vijf?, loop je de tien, de halve?” O, wat zou ik het graag doen. Maar het is zoals het is.

Zo’n lange hardloopgeschiedenis, zoveel hardloopfamilie, zoveel hardloopvrienden, bekenden. Het kan niet worden gewist of uit de weg worden gegaan. Dus gaan we er toch maar vol in mee. Dat gaat, het is leuk. Bitterzoet.

En het valt ook nog wel mee. Gisteren al vast getraind, omdat ik vandaag wilde kijken. Conditie als een paard, aan uithoudingsvermogen geen gebrek, laat naar bed, vroeg weer op. En bijna weer een nieuw jaar. Kom maar op 2013, keileuk!

 

Gladiolen

Zondag vandaag. Dus de dag weer begonnen met een rondje. Het hardlopen gaat niet slechter, het gaat niet beter. Saai wordt het. We zitten inmiddels weer in de laatste weken van het jaar. De donkerste dag van het jaar is weer geweest. We hebben het zelfs overleefd met z’n allen. De wereld is ook dit keer nog niet vergaan. Vanaf nu elke dag weer wat lichter. Toch blijven het grijzige dagen zo vlak voor kerst. Tijd voor wat inmiddels vaste tradities lijken te worden. Weer tijd voor Serious Request. Vorig jaar om deze tijd schreef ik over Serious MS. Gelukkig is daar nu geen sprake van. Hoewel ik op hardloopgebied nog wel wensen en dromen heb, heeft alles zich in de loop van het jaar weer helemaal hersteld. Maar ook dit jaar geen Keiloop voor mij. Of nou ja, een beetje. Ik doe dan wel niet mee, maar zal er toch zijn. Kijken, aanmoedigen en als het een beetje redelijk weer is, ga ik er op de mountainbike naar toe. Toch een beetje sportief. Er wordt me wel eens gevraagd om over de toekomst na te denken. Maar dat heeft zo weinig zin. Wat ik juist geleerd heb is om met de dag te leven. Blij, of in ieder geval tevreden proberen te zijn met de dingen die goed gaan. Geen plannen of ambities voor de toekomst. Maar vooral ook geen zorgen, of voorzorgsmaatregelen. Alleen probeer ik zo gezond mogelijk te leven. Goed eten, veel bewegen, op tijd rust. Maar verder heeft het geen zin. Ik kan daarmee een mogelijk toekomstige terugval niet voorkomen. Ik voel mij beter als ik er vol tegenaan ga. Alles doen wat gaat. Sportschool, werken, hardlooptrainingen, 10.000 stappen per dag. Doorgaan. De dood of de gladiolen. Niet dat ik weet wat ik me daar bij voor moet stellen, maar het klinkt aardig.

Ik ben gewoon blij man!

Het gaat goed met de stappenteller. Ik vind het nog eens leuk ook. Het is me tot nu toe elke dag nog gelukt om minstens 10.000 stappen te zetten. Ik had altijd verwacht dat ik tijdens mijn werk ook heel wat stappen zou maken, maar dat valt dus vies tegen. Het werken in de kinderopvang en zeker op de babygroep speelt zich natuurlijk af op een relatief kleine ruimte. Na een dagje werken zit ik op ongeveer 2500 tot 3000 stappen. Nou ja zit, dan ga ik daarna ook nog maar stappen. In de eerste week maakte ik ook een flinke wandeling na mijn werkdag. Vier kilometer heen, rustpauze en dan vier kilometer terug. Nou, dat heb ik geweten! Op de terugweg ontwikkelde ik een soort dronkemansloop, waarbij het wel erg moeilijk werd om recht te lopen en om mijn benen op te tillen. Ook bij wandelen dus een beperkte afstand. Waarbij ik natuurlijk wel als kanttekening moet geven dat ik een drukke werkdag achter de rug had van 9 uur. Weliswaar niet zoveel gelopen, maar wel met veel bukken, tillen, knielen en zo. Toch lijkt al dat extra gewandel me wel goed te doen. Mijn laatste hardlooptrainingen gingen zeker niet slechter, misschien zelfs wel een beetje beter.

Als je de 10.000 stappen hebt gehaald verschijnt er op je stappenteller een klein juichend poppetje. En daar doe je het dan voor, zekers! Op de één of andere manier staat mijn poppetje voor Churandy Martina. In gedachten hoor ik hem dan zeggen:”Ik ben gewoon blij man!” Zou het niet leuk zijn als er stappentellers waren met zijn afbeelding bij de 10.000? Deze week zag ik DWDD, waarbij Martina te gast was. Zo leuk om fragmenten te zien van hem. De reacties die hij geeft na zijn prestaties tijdens de Olympische Spelen, geweldig!

Ik moet het nog van mijn eenvoudige poppetje hebben, maar denk toch aan Martina: “Ik ben gewoon blij man!” En dat ben ik dan ook, elke dag weer gehaald.

 

 

 

Donkerblauw

Gisteren naar de show van Paul de Leeuw geweest. Een ware lintjesregen bij ‘Langs de Leeuw’. Je had je aan kunnen melden als je vond dat  jouw ziekte, aandoening of andere narigheid ook wel een lintje verdiende. Net zoals het pink ribbon lintje bijvoorbeeld. Zodat je er op die manier aandacht voor kunt vragen. Nou, er zijn een heleboel dingen die je niet wil hebben. In de show komt veel voorbij: jeugdreuma, kanker, aardbeivlek, HIV geïnfecteerd, ADD, verstopte plasbuis, ziekte van Crohn. En dan is dat natuurlijk nog maar een kleine greep uit alles wat je kan overkomen. Als iedereen voor alle ziektes, aandoeningen en dergelijke een gekleurd lintje zou dragen zou het een vrolijke boel worden!

Ik zag haar al zitten, een vrouw in een rolstoel. Kreeg toen al zo’n donkerblauw vermoeden dat ze aandacht zou willen vragen voor MS. In het internetgedeelte van de uitzending krijgt ze inderdaad een lintje uitgereikt. Donkerblauw. Ze heeft, zoals ook ik heel bevooroordeeld al dacht, MS.  Naast haar zitten twee vrouwen die de ziekte ME hebben. Het kost hun veel moeite om uit te leggen dat deze ziektes toch niet echt aan elkaar verwant zijn. Wordt snel op één hoop gegooid. Ik denk dat de belangrijkste overeenkomst aan deze ziektes is dat het geen van beide leuk is. En dat zowel bij ME als bij MS nog gezocht moet worden naar de oorzaak.

Het voelt gek dat ik daar verderop aan de andere kant van de zaal ook MS zit te hebben. O, zo dankbaar onzichtbaar. Niet in een rolstoel godzijdank, maar met stappenteller op zak. Dat is weer wat nieuws voor mij. Sinds deze week doe ik mee met Winterswijk Vitaal. Streven is om elke dag minstens 10.000 stappen te zetten. En dat lukt tot nu toe.  Leuk is het, stimuleert om af en toe een extra wandelingetje te maken. Waarbij je dan soms onverwacht andere fanatieke stappentellers tegenkomt. Lachen….

Ik denk dat ik me er langzamerhand bij neer moet leggen dat het hardlopen niet meer op niveau komt. Niet zo dat ik er dan maar mee moet stoppen, maar ik moet er wat anders bij gaan doen. Nou doe ik al een tijdje aan fitness. Verder heb ik bedacht dat ik mijn looptrainingen mooi aan kan vullen met mountainbiken. Zodat ik toch meer het gevoel krijg dat er ook conditioneel wat meer gedaan wordt. Vorige week ben ik op de mountainbike naar de Boekeldercross gegaan. Heb daar gekeken, de bekenden aangemoedigd, even van de sfeer geproefd en toen weer naar huis gefietst. Op die manier is het toch leuker om te kijken, zelf ook sportief bezig.

Zo’n show van gisteren zet je wel aan het denken. Je kunt wel 100.000 dingen noemen die erger zijn dan de manier waarop ik MS heb momenteel. Maar ja, er zijn ook veel dingen die leuker zijn. Toch maar een lintje misschien?

Donkerblauw.

Met voetstapjes.

 

Ik neem je mee...

Ik neem je mee, ik neem je mee in de angst. De angst van niet meer lopen, een deel van mijn bestaan. Tatatada… dankjewel Gers Pardoel. Gaat nog steeds niet helemaal jofel dus. De afgelopen weken nog steeds getraind, dat wel. Echt geweldig gaat het niet. Veel wandelen. Vanochtend kostte de loopscholing ook veel moeite. Nou ja, ik doe maar wat. Verder wel vrij eenzaam lopen vandaag. Ik loop langzamer en kan de rondes ook niet mee. Maandagavond had ik ook willen gaan, maar ik was echt te moe. Valt niet mee om daar aan toe te geven. Of eigenlijk om daar zonder schuldgevoel en eigenlijk moet ik toch gaan, aan toe te geven. Maar op de één of andere manier doet de woensdagochtendtraining wonderen voor mijn humeur. Ik kan me dan  verbazen over de werking van de geest. Al tijdens de koffie, na de training merk ik dat ik vandaag mentaal ongehavend uit de strijd kom. Op de terugweg denk ik al weer na over de onbenullige kleine ergernissen in een loophuwelijk. Dat Jan gisteren mijn tight aan heeft gedaan en ik vandaag noodgedwongen in de zijne moest lopen. Niet dat het wat uitmaakt overigens. In de zijne staat M en in de mijne 38. Er zal in de pasvorm misschien wat verschil zitten, maar dat zie je en voel je niet. Maar toch!!!! Haha, licht dwangmatig. Zo heb ik ook altijd moeite met mijn sokken. Sinds er linker en rechter hardloopsokken zijn wil ik altijd de linker aan mijn linkervoet en de rechtersok aan mijn rechter. Volgens mij is het enige verschil aan een linker en rechtersok de letter r van rechts en de l van links. Denk ik, maar ik zal ze toch niet vrijwillig verkeerd om aan doen. In mijn eentje lol om de onbenulligheid van het bestaan.

Vanavond gaan we naar de Storm. Oudejaars 2012 van Dolf Jansen. Zin in, hem kennende zal er heel wat meer vaart in zitten dan in mijn training vanochtend. En verder diep ademhalen en morgen gezond weer op!

De marathon

Naar de bioscoop geweest en de film gezien. Geweldige rauwe humor met een heroïsch verhaal, waarin een aantal verslonsde ongetrainde garagearbeiders een marathon gaan lopen. De maakbaarheid van het leven, in relatief korte tijd je levensstijl compleet veranderen, met tegelijkertijd een tragische component maakt het een bitterzoete film. De dag nadat we de film hadden gezien werd de marathon van Amsterdam gelopen. Volop heroïsche prestaties; wat te denken van die van Michel Butter. Hij scherpte er zondag zijn persoonlijk record aan met ruim 3 minuten en liep de marathon in een tijd van 2.09.58. Maar ook voor al die duizenden en duizenden andere deelnemers die de eindstreep weten te behalen moet zo’n prestatie  toch een geweldige ervaring zijn. Heroïsch!

Dat de deelnemers van de marathon in de film zich direct na afloop van de marathon zo gemakkelijk voortbewogen leek niet helemaal waarheidsgetrouw. Voor de meesten laat dit moment van heroïek de eerste tijd toch wel wat sporen na. Grappig om te zien hierover op televisie; Erben Wennemars was deze week te gast bij DWDD. Bij zijn favoriete t.v.-fragment liet hij het stukje zien van Michel Butter, die een paar minuten nadat hij zo geweldig over de finish was gekomen al heel monter en schijnbaar fris de pers te woord stond. Erben sprak hier zijn oprechte bewondering én verwondering over uit. Daarna kwam er een fragment van hemzelf net nadat hij een marathon had gelopen. Echt kapot en helemaal stuk beantwoordde hij vragen van de pers. Vervolgens zie je dan dat hij zittend in een rolstoel wordt weggereden. Maar evengoed, toch, geweldig om te kunnen zo’n marathon.

Zelf deze week niet zo’n goede week meegemaakt. Zondag een luie dag, met een niet al te geweldige ochtendtraining. Maandag ondanks de rust van de dag daarvoor moe, moe, moe. Hier maar aan toegegeven. Geen sportschool, geen maandagvondtraining en bijna de hele middag geslapen. Dinsdag moest ik werken. Nog steeds niet al te fit, maar het was een rustig dagje. Dus het ging wel. Woensdag voelde ik me weer prima, gewoon weer trainen en verder ook niks aan de hand. Donderdag een erg drukke dag op het werk, maar alles ok. Vrijdag erg geschrokken. Werd wakker, stond op en was totaal mijn evenwicht kwijt. Wankelde richting deur en botste half tegen de muur. Voorzichtig verder, het herstelt zich enigszins. Een beetje een onzekere dag. Ben wat voorzichtig in mijn bewegingen. Verder  weer een rustdag. Ook gisteren was ik mijn evenwicht kwijt bij opstaan. Eerst maar eens even opnieuw gaan liggen. Dan rechtop zitten en als dat gaat pas opstaan. Verder kom ik de dag goed door.

Vandaag zonder gewankel uit bed. Jan loopt een halve marathon vandaag, ik doe mijn duurloopje. Hoewel ik erg moeizaam loop, valt het me gezien de afgelopen dagen niet tegen. Zoals het er nu naar uitziet kan ik voorlopig even de wurgende angst van niet meer kunnen lopen achter me laten. De angst van wat is dit nu weer, wat gaat er komen? Rare ervaring overigens, opstaan en dan tegen de muur lopen. Vandaag heel wat muren ongemoeid gelaten en onderweg flink wat bomen gepasseerd. Best knap, je zou er zomaar tegenaan kunnen lopen. En ach, het zonnetje schijnt, de lucht is blauw!

Sjakie heeft nieuwe!

Vanmiddag heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht. Ik bleek de andere schoenen al best lang te hebben. Dus het mocht ook wel een keertje. Het is hetzelfde type schoen geworden. Ondertussen is er een kleine verandering in de zool gekomen. Nou ja, zal allemaal goed zijn. Als ik ze aandoe voelen ze prima. Ik laat geen opnames maken van mijn lopen, geloof het wel. Ik ga ze gelijk uitproberen in de sportschool. Ze zijn nog mooi schoon, dus ik mag er nu nog binnen mee sporten. Als ik als warming-up een tijdje op de loopband ga, merk ik dat ze lekker zitten. Maar de benen gaan moeizaam. Als ik verder mijn programma afwerk hoor ik van de instructeur daar dat hij ook heeft gezien dat mijn linkerbeen niet helemaal meewerkte. Voor de rest gaat het prima. Als ik een uurtje bezig ben geweest bedenk ik dat ik mooi en stukje buiten kan lopen met mijn nieuwe schoenen. Ik heb ook compressiekousen gekocht. In de hoop dat ze voor mij ook prettig zullen zijn tijdens het lopen. Die doe ik dus eerst even aan. Het loopje wordt al snel een intervalletje. Een geval van moeizaam sjokken afgewisseld met wandelen. Maar goed, ik heb wel mooie nieuwe schoenen, het zonnetje schijnt……goed bezig Sjakie. Als ik terug kom staat er iemand van de sportschool achter de bar. Imposante torso, kale kop, mouwloos hemdje aan. Terwijl hij kopjes afdroogt zegt’ie: “Heb je wat aan je been, je loopt niet, maar huppelt!” “Nee ik heb verder niks, maar gewoon MS. Dus dat been werkt soms niet mee.”, zeg ik dan maar. “O, dan is het een ander verhaal.” En hij droogt nog maar eens een kopje af. Uitgepraat, misschien geschrokken?

Die compressiekousen zitten wel prettig trouwens. Je hebt er alleen wel een speciale techniek voor nodig om ze weer uit te krijgen. God wat ben ik bij dat er verder niemand in de kleedkamer is. Wat een drama. Maar het lukt, uiteindelijk….

Gisteren hebben we de documentaire gezien over Monique van der Vorst. Dát is pas een ander verhaal. Zij belandt als dertienjarig meisje in een rolstoel door posttraumatische dystrofie als gevolg van een operatie, waardoor zij verlamd raakte en haar rechterknie niet meer goed functioneerde. In 2008 kreeg ze een ongeluk, waarna sommige artsen beweerden dat ze een incomplete dwarslaesie had ter hoogte van de vierde borstwervel. Ze ontwikkelt zich tot een zeer talentvolle handbikester. Na een nieuw ongeval begin 2010 kreeg Van der Vorst geheel onverwacht weer gevoel in haar benen. Er zou bij nader inzien sprake zijn geweest van een conversiestoornis in plaats van een dwarslaesie. Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress door angst of woede die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld dat kan lijken op een neurologische ziekte. Tijdens de documentaire gisteren zien we Monique weer lopen en trainen onder begeleiding van een revalidatiearts. Ze vertelt dat ze na moet denken hoe ze moet lopen en hoe ze haar benen moet voortbewegen. Ze moet echt weer leren lopen en nadenken over de aansturing van haar benen. Ergens herken ik er een beetje in. Ook als ik zie hoe ze haar benen optilt en weer neerzet komt me dat bekend voor. Het akelige van een conversiestoornis is dat het ook weer terugvallen kent. Inmiddels zit Monique weer in een rolstoel en maakt ze een minder goede periode door. Hoe frustrerend en moeilijk. Ach, laat me dan nog maar een beetje ‘rondhuppelen’ op mijn nieuwe schoenen. Zo bekeken zijn het toch wel wondersloffen.