Mindfulness

De training vanochtend ging goed. Zo, dat staat er toch maar mooi. En ik wou het dan ook maar even vastgelegd hebben, want zo vaak overkomt me dat niet tegenwoordig. Vorige week was dat ook al het geval, maar voordat ik er aan toekwam om daar wat over te schrijven kwam daar mijn loopje van zondag overheen dat helemaal niet ging. Nou was dat op zich wel te verwachten, want de dag ervoor had ik open dag op het werk. Daar heb ik bijna de hele dag gestaan. Als er iets is dat niet goed voor me is, dan is het wel lang staan. Op zich kan ik dat wel en tijdens het staan heb ik daar ook nog niet zo’n last van, maar naderhand moet ik dat bezuren. Maar ja, als het de volgende dag zondag is ga je toch lopen, ik dus wel. Was ook niet erg, maar ik had wat meer wandelpauzes nodig. Dan wordt je positieve gevoel over de goede training van woensdag gelijk weer afgestraft. Ik moet dus leren om in het hier en nu te leven. Mindfulness dus. Genieten van de dingen die goed gaan, geen conclusies aan verbinden en snel opschrijven voor het weer minder is.

Ik weet niet, maar ergens heb ik toch het gevoel dat ik de essentie van het begrip mindfulness niet helemaal raak, maar wat kan mij dat schelen.
‘t Ging goed vanochtend en dat viel niet alleen mezelf op.

Deze week heeft AV- Archeus volop media-aandacht. De snelst groeiende atletiekvereniging hoopt op een nieuwe accommodatie met een 400 meter kunststof baan. Ik hoop zo dat de plannen snel waargemaakt kunnen worden. Waarschijnlijk ben ik één van de weinige Archeusleden die in haar ‘loopcarrière’ al een aantal jaren twee keer in de week heeft kunnen trainen op de baan. Toen ik begon met lopen studeerde ik namelijk nog in Utrecht. Ik trainde toen bij atletiekvereniging Vitesse, daar trainden we op een mooie baan. Wat accommodatie betreft was het in Winterswijk wat minder, zou dan wel heel mooi zijn als we hier ook een echte 400 meter baan krijgen. Nog leuker als die er komt, terwijl ik nog kan lopen.

Ik beloof dat ik er dan heel mindfull van ga genieten!

I had a dream!

Vannacht droomde ik, over hardlopen. Ja, moet niet gekker worden. Ik droomde dat ik samen met mijn dochter een hardloopwedstrijd liep. Ik moest haar enigszins oppeppen. Dat lukte….Uiteindelijk liep ik zomaar tien minuten sneller dan mijn laatst gelopen tijd op een wedstrijd. En ik was blij, tjonge wie had dat ooit gedacht. Zelfs in mijn droom had ik al wel een relativerende kijk op het geheel, dat die tijd nog steeds niet geweldig was, maar toch!

Een droom dus. Mijn blessure is wel over, dat scheelt al weer.

Maar meedoen aan een wedstrijd is niet zo’n slim idee denk ik. Zo goed gaat het niet.

In het blad Nieuwslijn, van het MS Fonds las ik een stukje over herstel van zenuwcellen. Amerikaanse onderzoekers zijn erin geslaagd om met huidcellen zenuwen bij muizen te repareren. Daarmee zou het mogelijk zijn om de schade aan zenuwen te herstellen. Het onderzoek is nog in een vroeg stadium en de eerste proeven op mensen worden pas over een paar jaar verwacht. Dus dat duurt nog lang. Heel lang, want dan volgen er nog heel wat onderzoeksfases. Hoop dat er in de tussentijd niet heel veel schade bijkomt. Ik kan me er trouwens al helemaal geen voorstelling van maken, hoe op die manier zenuwschade gerepareerd kan gaan worden. Is toch iets anders dan een bandje plakken. Maar dat maakt me ook niet uit, als het maar kan.

Voorlopig nog maar even doordromen dus. En doorlopen hoop ik. De ene keer wat beter de andere keer wat minder. Vannacht is de tijd verzet. Zomertijd, yes! Het sneeuwt nog wel vandaag, de winter wist van geen wijken. Veel gelopen in de sneeuw. Als er dan een dik pak ligt, laten mijn voeten flinke sporen in de sneeuw na. Beter om niet om te kijken, altijd vooruit en verder.

Streepjescode

Heb je op je verjaardag een afspraak met de neuroloog zijn de eerste woorden die hij, wijzend op de map die voor hem ligt, zegt: ”Je bent een streepjescode geworden!” Ook goedemorgen! Hij bedoelt dat mijn dossier gedigitaliseerd gaat worden en dat hij zijn aantekeningen in het vervolg direct in de computer gaat zetten. “Oké!” Verder gaat het goed dus, behalve het hardlopen dan. Hij vertelt dat hij ook een poging heeft gedaan om het hardlopen weer op te pakken, maar dat hij ook in heeft moeten leveren. We wisselen wat blessureleed uit. Look, now we are talking! Streepjescode ….

Naderhand moet ik nog even bloed laten prikken, over twee weken hoor ik daar meer over. Lever- en nierwaardes, vitaminegehalte, voor de schildklier en nog wat geloof ik. Gewoon ter controle. Verder geen nieuws.

Ik doe het al twee weken rustiger aan, want ik heb wat last van mijn lies en heup. Liep ik laatst op zondag ons rondje door de sneeuw. Gaat het allemaal goed, glij ik thuis bijna uit onder de douche. Waarschijnlijk een spiertje of zo verrekt. Dat bedacht ik me trouwens pas twee dagen later, dat het daarvan kwam. Maar dat gaat wel weer over gelukkig.

Het ‘slepend been’ is een ander verhaal. Dat komt omdat er toch nog littekenweefsel zit in het hersenweefsel op de verkeerde plek. Bij grote inspanning verloopt de aansturing niet meer helemaal goed.

Afgelopen zaterdag zat ik bij de inschrijving van de mijlenloop. Waar vroeger heel veel mensen aan me vroegen of ik niet mee moest doen, was het er dit jaar maar één. Vorige edities antwoordde ik dan, ”Nee dit jaar gaat het niet lukken”, zei ik nu, “Dat kan ik niet meer.” Kijk ik leer het wel! Maar ergens hoop ik toch nog steeds dat er in dat streepjescodedossier komt te staan “Heeft weer meegedaan aan een wedstrijdloop!”

De stappenteller heb ik sinds mijn uitglijder ook maar even aan zijn lot overgelaten. Die ligt eenzaam en verlaten op de badkamer. Op zich misschien ook niet zo verkeerd, want het begon licht dwangneurotische vormen aan te nemen dat gestap. Verder heb ik volop plannen om weer goed te gaan trainen, als mijn lies/heup het toe laat. Ik ben blij met het bijna voorjaar. Het blijft gelukkig al veel langer licht. Komende week zal het misschien nog even tegenvallen. Toch nog weer winter, maar lang kan het niet meer duren.

 

 

Doorlopend succes.....

Waar de meeste mensen er vanuit gaan dat we de meest deprimerende dag van het jaar al weer een tijdje achter de rug hebben, kan wat mij betreft vandaag -drie februari- ook als dusdanig de boeken in. Zal wel aan mij liggen, maar beetje somber vandaag. Vanochtend heb ik mijn duurloopje weer gedaan. Alleen, want mijn loopmaatje moest het af laten weten vandaag. Toch gaan. Ik liep mijn rondje zonder te wandelen, dus best goed zou je zo zeggen. Vanaf ongeveer halverwege met een been dat niet meer zo goed weet hoe dat moet. Lopen, gewoon lopen. Doorlopen, niet wandelen. Eigenlijk ging het dus beter dan anders. Denk ik, of was het wilskracht, eigenwijzigheid? Hoe dan ook, het heeft me niet geholpen om er blijer van te worden. Vanmiddag heb ik hetzelfde rondje gewandeld. Samen met Jan. Eerst lekker zeuren, daarna steeds stiller. Ook dan houdt mijn been het voor gezien. Is ook niet zo slim, want net even te ver voor dezelfde dag. Maar eenmaal halverwege moet je toch door, doorlopen terug naar huis. Valt niet mee. Genoeg om door te somberen. In ieder geval is mijn stappentellertje al wel blij, dat scheelt.

Vanmiddag lees ik over loslaten. Dat het soms goed is. En ik vraag me af of ik dat dan maar moet doen. Maar ach nee, het is gewoon een sombere grijze regenachtige dag. Beetje koud, beetje tegenwind. Ik kijk nog eens naar de stand bij de royalty’s van mijn boek. Zo, ook dit jaar maar liefst één boek verkocht. Loopt lekker door!!!!

 

Keiloop 2012

Al weer een jaartje verder. Ook vorig jaar ben ik bij de Keiloop wezen kijken. Dat was nog eens een slechte tijd toen. Op dat moment zat ik middenin een terugval. Ik had erg zware benen, kon ze amper optillen en had behoorlijk wat coördinatieproblemen. Ik herinner me nog dat er op de grond een rood/wit lint lag gespannen om de grens van de parkeerplaats aan te geven. Zelfs hierover heen stappen vond ik moeilijk. De daarop volgende week kreeg ik een kuur van methyl-prednisolon. Gelukkig hielp dit gelijk, zodat ik de week daarna al weer fris en fruitig aan het werk kon. Het algehele herstel duurde langer en ook de mentale klap kwam behoorlijk aan. Ook dit ging over, totdat het weer te hanteren was. Maar de Keiloop…nee, ook dit jaar wordt het niets. Toch kan ik er niet wegblijven. Het hoort bij de vaste punten in het jaar. Lastig is dat vele van dit soort markeringen zijn gelinkt aan hardlopen. Vanochtend ben ik al vroeg op de mountainbike gestapt. Naar een hardloopwedstrijd kijken als je zelf niet mee kunt doen is minder erg als je toch al gesport hebt. Voor mij tenminste. Dus toen ik in Meddo aankwam had ik al een uur flink doorgetrapt. Weer veel bekenden. Vele vragen: “Loop je de vijf?, loop je de tien, de halve?” O, wat zou ik het graag doen. Maar het is zoals het is.

Zo’n lange hardloopgeschiedenis, zoveel hardloopfamilie, zoveel hardloopvrienden, bekenden. Het kan niet worden gewist of uit de weg worden gegaan. Dus gaan we er toch maar vol in mee. Dat gaat, het is leuk. Bitterzoet.

En het valt ook nog wel mee. Gisteren al vast getraind, omdat ik vandaag wilde kijken. Conditie als een paard, aan uithoudingsvermogen geen gebrek, laat naar bed, vroeg weer op. En bijna weer een nieuw jaar. Kom maar op 2013, keileuk!

 

Gladiolen

Zondag vandaag. Dus de dag weer begonnen met een rondje. Het hardlopen gaat niet slechter, het gaat niet beter. Saai wordt het. We zitten inmiddels weer in de laatste weken van het jaar. De donkerste dag van het jaar is weer geweest. We hebben het zelfs overleefd met z’n allen. De wereld is ook dit keer nog niet vergaan. Vanaf nu elke dag weer wat lichter. Toch blijven het grijzige dagen zo vlak voor kerst. Tijd voor wat inmiddels vaste tradities lijken te worden. Weer tijd voor Serious Request. Vorig jaar om deze tijd schreef ik over Serious MS. Gelukkig is daar nu geen sprake van. Hoewel ik op hardloopgebied nog wel wensen en dromen heb, heeft alles zich in de loop van het jaar weer helemaal hersteld. Maar ook dit jaar geen Keiloop voor mij. Of nou ja, een beetje. Ik doe dan wel niet mee, maar zal er toch zijn. Kijken, aanmoedigen en als het een beetje redelijk weer is, ga ik er op de mountainbike naar toe. Toch een beetje sportief. Er wordt me wel eens gevraagd om over de toekomst na te denken. Maar dat heeft zo weinig zin. Wat ik juist geleerd heb is om met de dag te leven. Blij, of in ieder geval tevreden proberen te zijn met de dingen die goed gaan. Geen plannen of ambities voor de toekomst. Maar vooral ook geen zorgen, of voorzorgsmaatregelen. Alleen probeer ik zo gezond mogelijk te leven. Goed eten, veel bewegen, op tijd rust. Maar verder heeft het geen zin. Ik kan daarmee een mogelijk toekomstige terugval niet voorkomen. Ik voel mij beter als ik er vol tegenaan ga. Alles doen wat gaat. Sportschool, werken, hardlooptrainingen, 10.000 stappen per dag. Doorgaan. De dood of de gladiolen. Niet dat ik weet wat ik me daar bij voor moet stellen, maar het klinkt aardig.

Ik ben gewoon blij man!

Het gaat goed met de stappenteller. Ik vind het nog eens leuk ook. Het is me tot nu toe elke dag nog gelukt om minstens 10.000 stappen te zetten. Ik had altijd verwacht dat ik tijdens mijn werk ook heel wat stappen zou maken, maar dat valt dus vies tegen. Het werken in de kinderopvang en zeker op de babygroep speelt zich natuurlijk af op een relatief kleine ruimte. Na een dagje werken zit ik op ongeveer 2500 tot 3000 stappen. Nou ja zit, dan ga ik daarna ook nog maar stappen. In de eerste week maakte ik ook een flinke wandeling na mijn werkdag. Vier kilometer heen, rustpauze en dan vier kilometer terug. Nou, dat heb ik geweten! Op de terugweg ontwikkelde ik een soort dronkemansloop, waarbij het wel erg moeilijk werd om recht te lopen en om mijn benen op te tillen. Ook bij wandelen dus een beperkte afstand. Waarbij ik natuurlijk wel als kanttekening moet geven dat ik een drukke werkdag achter de rug had van 9 uur. Weliswaar niet zoveel gelopen, maar wel met veel bukken, tillen, knielen en zo. Toch lijkt al dat extra gewandel me wel goed te doen. Mijn laatste hardlooptrainingen gingen zeker niet slechter, misschien zelfs wel een beetje beter.

Als je de 10.000 stappen hebt gehaald verschijnt er op je stappenteller een klein juichend poppetje. En daar doe je het dan voor, zekers! Op de één of andere manier staat mijn poppetje voor Churandy Martina. In gedachten hoor ik hem dan zeggen:”Ik ben gewoon blij man!” Zou het niet leuk zijn als er stappentellers waren met zijn afbeelding bij de 10.000? Deze week zag ik DWDD, waarbij Martina te gast was. Zo leuk om fragmenten te zien van hem. De reacties die hij geeft na zijn prestaties tijdens de Olympische Spelen, geweldig!

Ik moet het nog van mijn eenvoudige poppetje hebben, maar denk toch aan Martina: “Ik ben gewoon blij man!” En dat ben ik dan ook, elke dag weer gehaald.