Atletiekbaan AV Archeus

Wat een feestelijke week! De hele week al het gevoel dat er iets leuks is. O ja, AV Archeus loopt op de nieuwe baan. ’t Is nog niet helemaal klaar allemaal, maar er kan getraind worden. De kantine draait….Zelf heb ik afgelopen zaterdag voor het eerst gelopen op de nieuwe baan. Ik deed mee met de beginnersgroep, die trainde daar al voor de tweede keer. Even proberen, die nieuwe baan. Het gaat, maar ik loop al snel achteraan. Best een eind, zo’n 400 meter rondje. Hoewel de ondergrond goed voelt, kost het ook nu nog wat moeite om mijn benen op te blijven tillen. Bijna 25 jaar hardlopen en dan achteraan in een beginnersgroep. Tot mijn grote verrassing kan ik melden dat het best mee valt. Ik heb het toch maar mooi gehaald, die baan. Wel hoop ik dat ik niet ga zorgen voor slijtage aan de baan met mijn gesleep. Dat zou toch wat zijn, baan met loopgoot. Maar ach, dat zal meevallen denk ik. Mijn schoenen die gaan er wel redelijk snel aan altijd, dat is dan maar zo.

Gelukkig zit ik al weer een tijdje enigszins in de lift. Na een aantal mindere weken gaat het nu steeds een klein beetje beter. Afgelopen zondag heb ik zelfs mijn kleine rondje gelopen zonder te wandelen. Mijn duurlooptempo ligt ongeveer gelijk aan het tempo van menig wandelaar, maar het is niet anders. Ook de XCO-groep van maandag ziet dat het weer wat beter gaat.

Gisteren was ik op de fiets naar het werk. Steeds het gevoel dat ik de wind tegen heb. Zowel op de heen- als op de terugweg. Dan klopt er ergens iets niet, denk ik. Misschien zachte banden of een remblokje dat vastzit? Kan ook zijn dat het in de benen zelf zit. Nou ja eerst maar eens fietscontrole en banden oppompen. Verder had ik ook de hele dag enorm last van mijn nek, mijn schouder. Ik zit er bijna over te denken om toch weer te beginnen met de medicijnen tegen zenuwpijn, om beter te slapen en voor de stemming. Maar ja, voor het slapen en voor de stemming heb ik ze niet zo nodig. Slapen gaat over het algemeen goed en verder ben ik ook meestal best een blij meisje. Dus nog maar even niet. De bijwerkingen zijn ook niet misselijk. Op eigen kracht is toch het mooist. Anders wordt het helemaal zo’n wazig geheel. Dan weet je echt  niet meer wat waar van komt. Dan heb ik liever pijn als ik iets heb gedaan.

Vandaag met ons woensdaggroepje voor het eerst getraind op de nieuwe baan. Het gaat best. Pijn lijkt minder te zijn. En ik loop, ik loop, nog steeds. Het zorgt voor goeie zin, beter voor de stemming dan die pilletjes denk ik. Misschien moet dat ook mijn nieuwe streven maar zijn. Niet bijblijven met het lopen, maar blij blijven door het lopen.

                    

Tot zover

Al weer een weekje verder. Het lopen gaat al wat beter gelukkig. Niet geweldig, maar toch. Vorige week was het helemaal niks. Moeizaam, moeizaam. Wat dat betreft gaat het nu al weer redelijk goed. Zondag het loopje met wel wat wandelpauzes, maar gelukkig niet zo rampzalig als de week ervoor. Daarna ben ik van pure opluchting en blijdschap nog even naar de sportschool geweest. Maandag  weer, met de XCO-walking erachteraan. Dat ging ook redelijk. Vandaag de woensdagtraining. Voor het laatst vanaf de oude locatie. Volgende week vanaf de échte baan!! Vandaag gingen we wat verder weg. Ik heb toen toch maar besloten om de fiets mee te nemen. Moeilijk hoor, concessies doen. Terwijl de rest lekker inloopt fiets ik dan maar mee. Dat is toch niet helemaal wat, maar ja. Ik fiets een eindje vooruit, loop dan weer terug naar de groep zodat ik wel met de oefeningen en loopscholing mee kan doen. Als de groep weer verder loopt, pak ik de fiets weer. Fiets naar onze uiteindelijke trainingsplek en loop weer een stukje terug zodat ik ook een beetje warming up heb gehad. Het trainingsprogramma doe ik verder maar een beetje aangepast mee. Dus ik ben er wel, maar ook niet helemaal. Ook de terugweg doe ik op de fiets. Maar vergeleken met vorige week gaat het heel aardig. Het valt niet zo mee om dat te blijven zien. Maar ach, ik loop nog steeds. Minder goed dat wel, maar er gebeurt me ook niks mee. Ik kan hooguit struikelen als ik mijn voeten niet goed optil. Dusss, het gaat wel. Vooral het koffiedrinken achteraf!

Deze week wordt de collecte gelopen voor het Nationaal MS-fonds. Wat fijn dat zoveel mensen zich hier voor inzetten. En we hebben een nieuwe stem, Kraantje Pappie. Een nieuwe ambassadeur voor het Nationaal MS-fonds. Dank! Hij is te gast bij Giel en vertelt hierover. Kraantje Pappie- De Week in Rap en Roer.

Voor AV-Archeus zal de week trouwens ook wel in rep en roer verlopen. Nog zoveel te doen!! Wat fijn dat zoveel mensen zich hiervoor inzetten. Komend weekend de verhuizing van de oude locatie naar de Hunenbulten. Volgende week trainen op de echte baan. Of van daaruit de natuur in. Ben zo benieuwd hoe dat gaat lopen. Ik kreeg trouwens vandaag ook een brief over de zorgverzekering voor volgend jaar. De onbeperkte vergoeding voor fysiotherapie gaat eraf. Balen, maar eens even zien hoe we dat op gaan lossen. Gelukkig is er geen eigen risico meer bij de programma’s stoppen -met- roken of beter eten. Tsja…… Mijn hoop is gevestigd op de korting bij sportscholen.

                   

Terugval, herstel en weer door

Ondertussen is het ruim twee weken geleden dat ik de wortelkanaalbehandeling heb gehad bij de tandarts. Afgelopen woensdag was ik voor het eerst zonder pijnstillers. Dat gaat goed, geen pijn meer, maar nog wel steeds een beetje een beurs gevoel op die plek. Al met al heeft dat dus ruim twee weken geduurd. Ik heb slecht geslapen in die tijd, bijna niet gesport. Wat dat betreft nogal wat in te halen. Vorige week vrijdag voor het eerst weer naar de sportschool geweest. Mijn gebruikelijke rondje door de fitnesszaal, dat gaat best maar ik doe nog maar een beetje kalm aan. Daarna een half uurtje fysiotherapie, waarbij we coördinatie- en krachtoefeningen doen. Ik merk dat ik flink heb ingeleverd aan kracht en stabiliteit. Op zondag probeer ik mijn trainingsrondje weer. Geen succes, veel wandelen tussendoor. Op het laatst alleen maar wandelen en zelfs dat kost me veel moeite. Zo moeilijk om je benen op te blijven tillen! Het onderste gedeelte van mijn rug lijkt te verstijven, het is moeilijk om dit  recht te houden en niet steeds krommer te gaan lopen. Maar ja, uiteindelijk kom ik toch weer thuis. Als ik eventjes heb gezeten trekt het wel weer bij. Niks aan de hand. Maandag weer sportschool, alleen mijn rondje in de zaal. De XCO-walking durf ik nog niet aan. De hardlooptraining van woensdag doe ik wel. Ook dit is nog geen succes, eigenlijk hetzelfde verhaal als zondag. Dus het schiet nog niet zo op.

Maar verder gaat het wel, nergens last van. Dus ik ga er maar van uit dat dit nog bij het herstel hoort. Ik denk dat de meeste mensen wel een beetje bij moeten komen van dit soort weken. Voor mij tikt dat dan nog even extra aan. Dus op tijd rust en voorzichtig het sporten weer opbouwen. Ja, ik kan het mooi bedenken. Nou maar hopen dat het echt zo is. Ook vandaag maar weer mijn rondje sportschool en fysiotherapie.

“Hoe gaat het verder dan?” vroeg me laatst iemand. O ja, verder. Verder besta ik ook nog. Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik ben nog steeds gestopt met de medicijnen. Was zelfs een beetje kwijt waar ik die ook al weer voor had! O ja, pijn in de nek, vermoeid… De afgelopen weken bestond ik alleen maar met pijn van mijn wortelkanaalbehandeling en van de ene pijnstiller na de andere. Nu ik weer zonder pijnstillers functioneer slaap ik ook wel weer goed. Misschien nog wat eerder moe, ik weet het niet. Eerst maar eens weer zo proberen, misschien gaat dat ook wel. Ik hoop wel dat het lopen zich nog wat herstelt, want dat is vrij dramatisch. Afwachten en geduld hebben dat zal het wel weer zijn. Elke keer maar weer proberen. Als het moeilijk gaat, ziet dat er niet uit. Maar wat kan mij dat schelen, de schaamte voorbij.

                   

De zenuwen

Ja leuk, laten we het daar eens over hebben. Lekker iets anders. Vorige week dinsdag heb ik bij de tandarts een zenuwbehandeling gehad. Nou dat werkt nog steeds behoorlijk op mijn zenuwen. Vorige week vrijdag weer terug naar de tandarts omdat ik nog zo’n pijn had. Vulling eruit, wortelkanaal schoonspoelen, vulling er weer in. Zeurderige pijn, veel pijnstillers nodig. Zaterdag redelijk te doen, raak wel de tel van de pijnstillers een beetje kwijt, maar who cares. In de loop van de dag wordt het weer steeds erger, om van de nacht maar niet te spreken. Als ik had gedacht dat het niet erger kon, zondag was hels! Uiteindelijk bij de weekenddienst beland. Vulling er weer uit, geduw en gemasseer om de zwelling weg te werken. Au, pijnprikkels komen nog goed door in dat gebied. Heel goed, geruststellend. Op de één of andere manier reageert mijn voet hier ook op. Ongecontroleerde bewegingen, da’s dan weer minder. Maar ja, je hebt MS of je hebt het niet. Toen ik zondag weer uit de tandartsstoel kwam wankelde ik een beetje. De tandarts vroeg zich bezorgd af of het wel ging. “Ja hoor gewoon een beetje coördinatiestoornissen.” Ook dat nog. De tand wordt even niet gevuld en ik krijg het advies om de volgende dag naar mijn eigen tandarts te gaan. Eenmaal weer thuis gaat het langzamerhand wat beter. De volgende dag constateert de tandarts ook dat het wortelkanaal er mooi schoon uitziet. Vullen maar weer. De hele dag gaat het goed, totdat ik ‘s avonds  weer vaag pijn begin te voelen. ’s Nachts weer wakker van de pijn. Pijnstillers. Whaaa, ik wil niet meer.  Vandaag toch maar weer gebeld. Ik kan even weg op het werk om naar de tandarts te gaan. Okee, vulling eruit, spoelen, vulling er weer in. En hop, lekker weer werken. Dus….. ik weet het ook niet meer.  Vergeleken met zondag gaat het, maar fijn is anders.

Positief denken. Adem in, adem uit, verder hoeft er niet zo veel. Sporten is niet wat de laatste tijd, maar ben op zacht fruitdieet. Met de medicijnen die ik had ben ik maar eens even gestopt, de combi met al die pijnstillers lijkt me niet zo’n zinvolle. Dat zien we over een tijdje wel weer. Misschien had ik al die tijd al wel last van die ontsteking en zorgde dat voor de klachten. Ja dat zal’t zijn. Op de foto’s die de tandarts een paar weken geleden maakte ontdekte hij een ontsteking. Er was een wortelkanaalbehandeling nodig. Ik wist daar niets van, had nergens last van. Nu dus wel, pfff.. Maar straks, wacht maar. Dan komen we weer terug. De wonderbaarlijke genezing van Jolanda Lammers. Lopen!!!Echt waar!

Nou ja, maakt ook niet uit. Even geen gezeur meer en een beetje trainen. Ook goed.

                    

Bewegen is goed voor het brein

De dosis is verdubbeld inmiddels. Van de medicijnen. Ik heb twee weken lang ’s avonds voor het slapengaan één pilletje geslikt en daarna is de dosis opgehoogd naar twee per avond. Schijnt nog minimaal te zijn trouwens. Het gaat beter. Minder pijn. Of dat van de medicijnen komt weet ik niet, dat is altijd zo lastig te bepalen. Met één per avond ging het ook al de goede kant op, Met twee nog meer? Ik weet het niet. Ik mag dit nu naar eigen inzicht uitproberen. In ieder geval ben ik na één weekje thuis weer gaan werken. Dat gaat. Ook ben ik weer gaan sporten. Mijn hardlooprondje, met nog wel wat meer wandelpauzes. Mijn XCO-walking, af en toe sla ik even wat over wat lopen betreft. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer naar de Bodybalance. Dat gaat ook. Kost me nog meer moeite dan voorheen, maar dat boeit niet. Dus we zijn er weer zo’n beetje.

Pasgeleden was professor professor Scherder weer op TV. Hij benadrukt elke keer weer het belang van bewegen voor het brein. Mijn brein staat soms het bewegen wel eens in de weg, ergens zal af en toe wel wat misgaan, dat is dan niet helemaal duidelijk. Maar zodra het weer gaat, gaan we dan ook weer. In een artikel in dagblad Trouw over professor Scherder worden de volgend beweegtips van hem genoemd:

-Probeer de Norm Gezond Bewegen te halen, iedere dag en juíst als je geen zin hebt. Als je terugkomt van het sporten, zul je denken: waar is die vermoeidheid gebleven?
- Ga niet over je lichamelijke grenzen heen. Jezelf forceren is nooit goed.
- Beweeg bij daglicht, en beweeg bij voorkeur in een groepje; dat heeft ook nog het positieve, verrijkende effect van de sociale interactie.
- Wees ook op andere gebieden actief. Beweeg in combinatie met geestelijke inspanning, met musiceren bijvoorbeeld. Hoe actiever, hoe groter de kans dat in de hersenen nieuwe verbindingen ontstaan.
- Begin nu. Het is nooit te laat om actief te worden.

Die nieuwe verbindingen dat lijkt me wel wat. Daar waar de verbinding wat verstoord is dat je dan gewoon een nieuw lijntje aanlegt. Zo simpel zal het wel niet gaan, maar zoveel mogelijk blijven doen is wel goed denk ik

Van dr. Scherder is pas een boek uitgekomen. Hierin beschrijft hij dat lichaamsbeweging niet alleen ons lijf in conditie houdt, maar ook ons brein. Dat blijkt steeds duidelijker uit wetenschappelijk onderzoek. Beweging baat het brein, en daarmee de gezondheid, van de wieg tot het graf. Het boek is een bevlogen pleidooi om weer 'gewoon' te gaan bewegen, om een half uurtje per dag uit die luie stoel te komen. Het beoefenen van topsport is echt niet nodig. ‘Laat je hersenen niet zitten’ beschrijft de beloning die je krijgt als je beweegt, maar ook de nadelige gevolgen voor je lichamelijke en geestelijke gezondheid als je ervoor blijft weglopen. We wisten al dat overgewicht en obesitas tot de grootste bedreigingen van de gezondheid behoren vanwege de risico's op hart- en vaatziekten, suikerziekte en hoge bloeddruk. Maar de invloed op de hersenen is minder bekend: als kinderen bewegen stimuleert dat de delen van de hersenen die zorgen voor een optimale verstandelijke ontwikkeling en die bij het ouder worden het eerst achteruitgaan. Met recht kan worden geconcludeerd: bewegen is niet alleen van belang voor de slanke lijn, maar zeker ook voor de conditie van het brein.

Hopelijk herstelt zich het loopvermogen bij mij ook nog iets meer. Ik ga wel weer wat vooruit. Iets langer en sneller dat is het streven….

Dubbele dosis bewegen dan maar!                                       

Ongeduld

Eigenlijk vind ik het nou wel even weer mooi geweest. Afgelopen week heb ik nog steeds niet gesport en ben ik zelfs thuisgebleven van het werk. Omdat het maandag nog steeds niet zo goed voelde had ik mijn verpleegkundige maar eens gemaild. Naar aanleiding van die mail vond ze het verstandig om bloedonderzoek te doen en om die week een afspraak te maken. Ik had ook wat twijfels of ik er wel verstandig aan deed om te gaan werken, dus ook maar even telefonisch contact. Ze vond dat het beter was om toch even thuis te blijven. Dus, daar zit ik dan thuis. Niks aan. Veel tijd om te piekeren. Lezen, zitten. Dus…………..

Dinsdag bloed laten prikken. Zie ik dat er ook urineonderzoek moet worden gedaan. Bij de balie krijg ik een potje mee. Op naar de toiletten. “Is het gelukt?”, vraagt ze vrolijk als ik terugkom met het potje. Natuurlijk, een plasje doen lukt nog wel. Ik mag het bij het bloedprikken inleveren aan de verpleegster. Tot die tijd nog even plaatsnemen in de wachtkamer. Daar zit ik dan met mijn potje pies in een volle wachtruimte. Snel stop ik het weg in mijn tas. Drie buisjes bloed en mijn potje pies lichter verlaat ik het ziekenhuis. Donderdag zie ik mijn verpleegkundige. Ze heeft de uitslag van het bloed- en urineonderzoek. Alles ziet er prima uit. Niks bijzonders aan de hand. Geen ontstekingen of infecties, lever- en nierwaardes in orde. Mooi.

We praten over mijn klachten. Er zijn geen nieuwe, voor mij onbekende klachten of uitvalsverschijnselen. Dus op zich is dat gunstig. Niets wijst op een echte terugval. Maar ja, vervelend is het wel natuurlijk. De laatste tijd word ik ’s nachts vaak wakker van pijn. Mijn nek is dan stijf en pijnlijk, maar ook andere spieren voelen niet al te prettig. Vaak neem ik paracetamol en dan slaap ik wel weer. De afgelopen weken ben ik ook wat sneller vermoeid, niet zo’n wonder natuurlijk als je wat onrustig slaapt. Mijn verpleegkundige heeft overleg gehad met mijn neuroloog hierover. Er zijn verschillende medicijnen waar we nu aan zouden kunnen denken. Medicijnen tegen de vermoeidheid, maar daar voel ik eigenlijk niet zo voor. Ik was namelijk nooit echt moe, heb meestal vrij veel energie. Maar ik word nu wel moe. Moe van slecht slapen, van het somberen, van het niet-sporten. Er is nog een mogelijkheid. Een medicijn dat helpt tegen zenuwpijn, spier- en gewrichtspijn en helpt de stemming verbeteren. Nou doe me die dan maar. Alsof je een halfje bruin kiest bij de bakker.

Is niet waar natuurlijk, ik overdrijf. We hebben het er wel uitgebreid over. De werking, de eventuele bijwerkingen. Ik krijg een heel lage dosis voorgeschreven en na twee weken wordt er een belafspraak gepland om te kijken hoe het gaat. Het heeft ook even tijd nodig om te kunnen zeggen of het wat doet voor mij.  In de bijsluiter staat een lange lijst bijwerkingen vermeld. Gek genoeg kunnen sommige bijwerkingen hetzelfde zijn als waar het middel voor wordt gebruikt. Ook nog even op de computer gekeken naar ervaringen van mensen met dit medicijn. Wisselend: positief, negatief wel of geen last van bijwerkingen. Dus gewoon maar beginnen en afwachten. Vooral niet teveel lezen hierover. En wat doen we ondertussen? Ik heb mijn stappentellertje weer voor de dag gehaald. Een klein rondje gewandeld, ruim 3700 stappen. Dat is ongeveer 2,5 kilometer. Rond de 2700 stappen achter elkaar begin ik mijn been te voelen en op het laatst loop ik een beetje raar. Dat is nog niet helemaal zoals het wezen moet. Verder ga ik volgende week maar weer naar de sportschool denk ik. Weer aan het werk.

Gisteravond heb ik mijn eerste pilletje genomen. Ik kan niet zeggen dat ik er echt wat van heb gemerkt. Is ook lastig te zeggen na één zo’n pilletje. Het maakt ongeduldig, ongedurig. Antwoorden en zekerheden, dat wil een mens.

 

On hold

De hele week al niet gesport. Dat voelt wel een beetje gek. Leeg ook, zeeën van tijd. Niet dat ik zin heb om die nuttig te besteden. Dat dan weer niet. Ik ben nog steeds niet van mijn stijve nek af. Al twee keer door mijn fysiotherapeut behandeld. De behandeling zelf voelt heel goed en ook direct naderhand voelt het veel soepeler, maar de volgende dag schiet het nog niet zoveel op. Ook nog wat vermoeid, zware benen en nog steeds overal spierpijn. Dus maar even rustig aan. Het voelt een beetje als wachten. Welke kant gaat het op. Wordt het erger en moeten we hulptroepen in roepen, of gaat het wel weer beter. Ach zo heel erg is het ook niet, maar fit is ook weer wat anders. Hardlopen is er even niet bij. Voor zondag had ik dan ook bedacht om ons rondje maar te gaan wandelen. Dat het niet helemaal goed gaat, bleek toen wel. Ook al wandelend had ik moeite genoeg om mijn benen op te blijven tillen. Op het laatst ook wat moeite om gewoon rechtdoor te lopen. Verder een moeie dag, maar de dagen erna gaat het wel weer. Werken lukt ook. Ik was wel met de auto gegaan, maar ik denk dat ik morgen wel weer ga fietsen. Gewoon doorgaan en afwachten, het is niet anders.

Onzekerheid en twijfels, dat levert het wel op. Ik heb de afgelopen dagen wat meer gelezen op het MS-web forum. Op dit forum kunnen MS-patiënten ervaringen uitwisselen, vragen stellen, informatie zoeken. Niet dat je er veel wijzer van wordt. Persoonlijk word ik er ook niet veel vrolijker van. De toon onderling is niet altijd even vriendelijk. Er zijn veel mensen die elkaar echt een hart onder de riem willen steken, mar een enkeling vindt het dan toch nodig om zijn of haar frustratie bot te vieren in een topic. Van dat gekissebis word ik dan een beetje moe. Ik zocht eigenlijk naar een antwoord op de vraag wanneer je nu eigenlijk spreekt van een schub, ofwel terugval. Van een schub spreek je wanneer er nieuwe MS-klachten ontstaan en/of bestaande klachten  sterk toenemen en wanneer die klachten langer aanhouden dan 24 uur. Op het forum ontstond ergens een levendige discussie of iets al dan niet een schub zou zijn. De ervaringsdeskundigen worden het niet helemaal eens en bieden tegen elkaar op over het aantal….In één antwoord kan ik me wel vinden. Ze noemt een schub pas iets als er echt meerdere dagen sprake is van een duidelijke functie-uitval. Verder noemt ze andere klachten, pijntjes, kwalen en rare verschijnselen maar een ‘verrotte periode’.  Daar in meegaand zit ik dus nu even in een verrotte periode. Een beetje dan, want kan erger.

Verder ondertekent iemand de berichtjes telkens met de zin: Taking a step backward after taking a step forward is not a disaster, it’s a cha-cha.  Dat beeld bevalt me wel.

Cha cha cha.