Sotsji

Wat was het genieten de afgelopen weken. Al die medailles die er behaald zijn, echt geweldig. Meegeleefd en in spanning meegekeken. Vreugde en verdriet, wat lag het dicht bij elkaar. Er waren langgekoesterde dromen die uitkwamen, maar ook dromen die niet bewaarheid werden Uiteengespatte dromen. De blijdschap om brons, het verdriet om zilver. Uitzinnige vreugde bij goud, natuurlijk! Het verschil in verwachtingen voor de start. De druk van buitenaf, de wilskracht in de sporters zelf. Mooie momenten, maar ook vervlogen dromen.  

Een wereld die ver van de mijne ligt, maar me wel erg intrigeert. Hoe zou het zijn om zo’n topprestatie te kunnen leveren. Te presteren in een wereld waar zelfs een duizendste van een seconde telt. Niet voor te stellen. Vervlogen dromen, dat dan weer wel. Bijstellen van mijn verwachtingspatroon, ik ben er supergoed in geworden, al zeg ik het zelf. Een stapje terug en me weer richten op iets nieuws.

Voor onze atletiekvereniging AV- Archeus zit er op korte termijn wel iets heel moois aan te komen. We kunnen ons echt richten op iets nieuws. Als het goed is ligt er aan het eind van het jaar een officiële 400-meter atletiekbaan met een volwaardige atletiekaccommodatie! Over het uitkomen van dromen gesproken. Toen ik begon met hardlopen was ik lid van de Utrechtse atletiekvereniging Vitesse. In Utrecht was het vanzelfsprekend om op een echte atletiekbaan te trainen. Ik trainde daar twee keer in de week. De vierhonderdmeters, tweehonderdmeters, achthonderd. Het echte intervalwerk. Ik had destijds bij de trainingen een losse stopwatch bij me, om de tijd te klokken. Raar lijkt dat nu, maar het was wel zo. Of horloges met een goede stopwatchfunctie toen nog niet zo gangbaar waren? Misschien was dat zo, iedereen had een losse stopwatch.. Ergens op het middenveld hadden we de loopscholing en de oefeningen. Zware oefeningen! Veel voor de buikspieren, rompstabiliteit. Wat ik toen voor tijden had op de verschillende afstanden, ik weet het niet meer. Is misschien maar goed ook, het verschil hoeft niet zo pijnlijk duidelijk te zijn.

Voor de Winterswijkse droom moet nog wel veel geld vergaard worden. Dit gaat gebeuren door het organiseren van een superloterij. Ik hoop zo dat het allemaal gaat lukken, want winnen we dan niet allemaal de hoofdprijs? Een Winterswijkse baan, hoe geweldig is dat?

Kan iedereen weer dromen van nieuwe clubkampioenschappen en nieuwe clubrecords. Persoonlijke records, wedstrijden op eigen baan, wedstrijden vanaf eigen baan.

Of voor mij dan, gewoon een paar rondjes op de baan. Gaaf!

 

American dream

Sta ik toch zomaar weer eens in de krant. Dat komt omdat ik vorige week een mailtje kreeg van American Star Books. Hierin lieten ze weten dat ze via Google achter mijn e-mailadres waren gekomen en dat ze geïnteresseerd waren in mijn boek, Doorlopen, Hardlopen met MS. Ze wilden het wel in het Engels vertalen en uitgeven in Amerika. Een journalist pikte dit nieuwtje op en schreef er een PS-je over. Hij begint dit stukje met: “Wie droomt er niet van? Een bestseller worden in Amerika.”  Eh,.. ik dus. Zou best leuk zijn, mijn boek in het Engels en dan verkopen in Amerika, maar om nou te zeggen dat dit een echte droom is. Neuh, daar had ik nog nooit over nagedacht. De ultieme American Dream zou voor mij toch wel zijn als ik de marathon van New York zou lopen. Tussen al die mensen, allemaal met hetzelfde doel. Fris beginnen, lopen, lopen, afzien, de man met de hamer en toch doorgaan. Dat het publiek langs de kant je de laatste meters toeschreeuwt: “Go Jolanda go, you can do it!”

Maar ach, als dat dan niet gaat lukken zou inderdaad die bestseller een leuke goedmaker zijn. Gaat niet gebeuren, want ik laat me niet verleiden tot het tekenen van een contract. Ook al zou er geen addertje onder het gras zitten, dan nog is het natuurlijk ijdele hoop om daar goed te verkopen.

Toch maar blijven dromen van de New York Marathon dan. Ligt natuurlijk wel heel ver buiten bereik. Vandaar dat ik ook kleinere dromen koester. Toch weer langere stukken aan één stuk kunnen lopen. Met twee benen tegelijk opspringen. Ergens bovenop springen. Op één been staan, zonder om te vallen Een bal doorgeven rond je geheven been.  Nog steeds niet omvallen. Met twee benen tegelijk achteruit bovenop een step springen. Dat durf ik niet. Met twee benen tegelijk achteruit springen over een klein obstakel lukt wel. Maar ik moet hoger kunnen springen. Zowel voor- als achteruit. Ach je leert vanzelf je dromen en verlangens bijstellen. En wat weet zo’n journalist daar nou van…. bestseller in Amerika.

Lichter

In de sportschool zijn er momenteel veel mensen met goede voornemens. Afvallen is een woord dat ik steeds weer opvang. Veel mensen willen lichter worden. Beter eten, gezonder eten. Goed plan natuurlijk. Maar eerst kan het allemaal niet op tijdens de feestdagen en daarna moet iedereen massaal afvallen. Van je goede voornemen afvallen, dat lukt dan het best! Sinds ik weet dat ik MS heb, ben ik me erg bezig gaan houden met voeding. Op internet is hier van alles over te vinden. Dingen die je wel moet eten, of juist niet. Soms, of eigenlijk wel vaak vind je hier tegenstrijdige opvattingen over. Best lastig eigenlijk. Maar langzamerhand heb ik een eetpatroon ontwikkeld waar ik me prettig bij voel. Ik eet geen gluten meer, gebruik weinig zuivelproducten, wel soja, geen suiker. Geen cacao, geen chocolade. Verder gebruik ik geen kant-en-klaarproducten in pakjes en zakjes, dus geen kunstmatige zoetstoffen, geur- of kleurstoffen.  In het begin dronk ik ook geen koffie meer en geen alcohol. Maar daar ben ik van afgestapt. Het moet nog wel een beetje gezellig blijven. Bovendien vind je genoeg positieve gevolgen van het gebruik hiervan, dus dan stellen we het geloof gewoon een beetje bij. Of het al helpt? Ik weet het niet. Wetenschappelijk bewijs is er in ieder geval niet voor. Dus je kan het ook gewoon niet doen. Het is gewoon een keuze, misschien een stukje houvast. Dit is voor mezelf te doen, controleerbaar. In principe eet ik uit principe geen dingen waarvan ik denk dat ze niet goed voor me zijn. Heel af en toe laat ik het wel eens gaan, maar dat is toch heel zelden. Er gaan al jaren voorbij zonder pepernoten, chocoladeletters, schuimpjes, kerstkransjes, kerststollen, chocolaatjes, koekjes, gebak. En ik mis het steeds minder. Ik probeer me de hoeveelheden lekkernijen die ik niet heb gegeten bij elkaar voor te stellen….bergen denk ik.  Dan ben ik best een beetje trots, zelfbeheersing.

 “Voor jou is dat veel gemakkelijker, want jij hebt MS.”

Daar wordt het leven ook een stuk gemakkelijker van!! Haha, maar het heeft wel te maken met keuzes die je maakt. En dat is misschien wel iets gemakkelijker nu, het wordt iets duidelijker dat je zuinig moet zijn op dat lijf. Er voor kiezen om er zo goed mogelijk voor te zorgen. En er dan maar van uitgaan dat wat je ervoor doet of laat goed is. Want dat weet ik natuurlijk niet.

Een zwaar leven…. Nee hoor, maar wel zware benen. Soms dan, niet eens altijd. Een soepele, lichte tred daar verlang ik wel eens naar. Lichter lopen. Maar ach, je kan niet alles hebben. Het gaat best goed.

Anti-Lingo

Bijna tegelijk met het 25-jarig bestaan van het spelletjesprogramma Lingo is er nieuws over het medicijn Anti-Lingo. Ik vond het eerst nog een beetje lullig voor Lucille, maar het één blijkt niets met het ander te maken te hebben. Het Academisch MS-Centrum Limburg in Orbis Medisch Centrum (OMC in Sittard-Geleen) is een van de 25 centra in tien landen waar een nieuw medicijn voor MS-patiënten wordt onderzocht.
Onlangs is de eerste patiënt met deze studie bij Orbis Medisch Centrum gestart met het nieuwe medicijn Anti-Lingo. Mogelijk kan de achteruitgang van Multiple Sclerose door dit middel worden gestopt of misschien treedt er zelfs verbetering op. De oorzaak van MS is onbekend, maar wel is duidelijk dat de stof myeline een belangrijke rol speelt bij MS. Myeline vormt een isolatielaag rondom de zenuwen in het centraal zenuwstelsel. Deze laag zorgt ervoor dat zenuwen de prikkels snel en efficiënt doorgeven.
Bij MS-patiënten raakt de myeline rondom de uitlopers van de zenuwen beschadigd waardoor de overdracht van de zenuwprikkels moeilijker wordt. Het eiwit Lingo-1 remt de aanmaak van myeline. Door het gebruik van het medicijn Anti-Lingo, komt de aanmaak van myeline mogelijk weer op gang. Klinkt weer goed natuurlijk. Ik weet een zevenletterwoord HOOPVOL! Ik ben wel bang dat we voorlopig nog een zesletterwoord nodig hebben GEDULD.

Soms is dat zo lastig, dat lijdzaam ondergaan. Ook al gaat het best goed, naar omstandigheden dan. Maar grrr, die omstandigheden. Gisteren had ik even zo’n prutdag. Zin om te simmen. En ik dacht, wat zal ik doen? Effen janken of me wijden aan de berg strijkgoed. Toch maar gestreken. Kan ook heel therapeutisch werken. Alle kreukels en plooien weer even weg.

’s Middags naar de sportschool. Ik ging best goed. Ook de fysiotherapie die ik daar had ging goed. Vandaag heb ik zware benen, misschien van de therapie? Morgen heb ik geen tijd voor mijn zondagse duurloopje. Ik ga helpen bij de inschrijving van de KW-cross. Eigenlijk had ik bedacht dat ik vandaag nog wel kon gaan lopen, maar misschien is het toch beter om dat even te laten zitten. Maakt ook niet uit, volgende week is er weer een week. Ik heb het er met mijn fysiotherapeute nog over gehad dat ik met de oefeningen wel een beetje vooruitgang merk, maar dat ik wat hardlopen betreft nog geen vooruitgang boek. Het half uurtje therapie is ook wat te kort om te kijken waar het misgaat bij het duurvermogen. Wat dat betreft is het misschien een idee om voor die tijd al even een half uurtje te lopen op de loopband bijvoorbeeld. Na een tijdje lopen is misschien duidelijker zichtbaar, waar het probleem ligt bij het optillen van mijn benen. Ze kan dan gerichte oefeningen hiervoor inzetten. Goed plan, maar dat lopen kan dan ook wel eerst buiten.  Dat ga ik volgende week maar eens proberen.

En niet vergeten, woord van zes letters…. GEDULD.

In therapie

Al een aantal jaren doe ik mee aan de Nederlandse MS-studie. Hiervoor moet je een paar keer per jaar vragenlijsten invullen over je gezondheid. Gezondheid in het algemeen, of je beperkingen ervaart, waarmee en hoe erg. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik niet zo erg trouw ben in het invullen van de vragenlijsten. Ik kan er ook niet zo goed mee uit de voeten eigenlijk. Dan wordt er bijvoorbeeld gevraagd of ik beperkingen ervaar bij inspannende activiteiten zoals rennen. Ja dus, sterk beperkt. Maar ik maak er toch maar een beetje beperkt van, want ik denk niet dat een wekelijkse duurloop willen doen van een kilometer of tien binnen de belevingswereld van deze studie past.

Bij de volgende vragen vind je onder andere: beperkingen bij baden of aankleden, beperkingen bij blokje om lopen. Dus, ik weet niet…..  Of je pijn ervaart. Ja, maar ja dat is meestal spierpijn. Eigen schuld?

Bij de meeste antwoorden op de vragen hoort voor mijn gevoel een beetje achtergrondinformatie. Maar ja, vul het toch maar naar beste eer en geweten in en hoop dat het zin zal hebben.

Op sportief gebied verder wel een goede week gehad. Twee keer sportschool, lopen en fysiotherapie. De oefeningen van de fysio lijken al een klein beetje beter te gaan. Het lukt me beter om mijn balans te bewaren. Ook als ik op één been sta. Vandaag heb ik weer gelopen, niet zo dramatisch slecht als vorige week, maar ook niet geweldig. Verder sta ik de hele dag regelmatig als een soort ooievaar op één been. Oefenen, oefenen. Bekken kantelen, buik inhouden, rechtop staan en één been optillen. En dan vooral niet omvallen. Er zijn toch wel wat beperkingen zo hier en daar. Dingen die ik moeilijk vind. Opspringen met twee benen tegelijk, schaatssprongen en dan in balans komen op het been waarop je landt, springen op één been. En dat zijn dan alleen nog maar de dingen die ik tijdens de therapie moest proberen. Toch gaat het na wat oefening vaak al wat beter, dus ik moet er maar mee doorgaan denk ik. Hoop dat het ook voor het hardlopen helpt.

De laatste vraag van de vragenlijst van de Nederlandse MS-studie was: Hoe beoordeelt u uw eigen levenskwaliteit. Van de best mogelijk levenskwaliteit naar de slechtst mogelijke levenskwaliteit. Even erg of nog erger dan dood zijn. Eh, ga ik toch maar voor de beste levenskwaliteit. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat je nog de moeite neemt om de vragenlijst in te vullen als je je eigen levenskwaliteit zo slecht beoordeelt.

Maar triest is het wel. Laat ik me dan nog maar druk maken over mijn miezerige trainingsrondjes, verbeten, doch vrolijk op één been staan. Balans zoeken en gewoon maar doorgaan. Zou ook wel interessant zijn voor de MS-studie eigenlijk, benieuwd wanneer er daar naar gevraagd wordt!

Bagger

Op de laatste zaterdag van het jaar nog even een duurloopje gedaan. Dat mocht ook wel weer een keer, want ik heb erg weinig gelopen de laatste tijd. Elke keer kwam er wel iets tussen. Mijn vaste trainingsmomenten vielen weg. De feestdagen, andere beslommeringen, zelf niet helemaal fit. Voordat je het weet ben je anderhalve week verder en dat voelt niet goed.Maar vandaag gingen we weer. Wat een regen de afgelopen tijd! Omdat we niet in de bagger wilden lopen een stukje op het fietspad naast de weg. Saai, niet echt mijn lievelingsroute. Al snel weigeren mijn benen dan ook dienst, protest denk ik. Bah, bagger. 't Gaat niet vandaag. Na veel wandelstops beginnen we al helemaal niet meer met hardlopen. Wandelend en dan nog met slepend been weer terug.

Gisteren zo veelbelovend bezig geweest in de sportschool. Half uurtje fysiotherapie, veel oefeningen gedaan. Vooral om sterker te worden. Oefeningen voor coördinatie en balans. Schaatssprongen, op één been staan, allemaal moeilijk voor mij. Als ik me goed concentreer gaat het beter na oefening. Na het half uurtje met mijn ' personal coach' mijn vaste rondje fitness nog gedaan. Goed bezig, dus....

Vandaag dus even in de min. Verder niet hoor, alleen het lopen maar. Ik begrijp gewoon niet waarom dat zo gaat. Maar ja, ook al zou je het wel begrijpen wil nog niet zeggen dat het dan beter gaat. Toch maar goed blijven oefenen denk ik. Als het zo waardeloos gaat, moet het de volgende keer wel beter gaan. Ik krijg nu al zin om het weer te proberen. Maar dan wel in het bos. Door de plassen en de modder. Flink baggeren!

Ik geloof wel dat er iets is

Het is weer een bijzonder weekend. We vieren vrijdagavond sinterklaas. Of nou ja, ’t is niet echt een ouderwetse sinterklaasavond met cadeautjes, surprises en gedichten. Wel is verder alles voor een gezellige avond aanwezig. Alle kinderen zijn thuis, opa en oma zijn er en voor toch nog een beetje sinterklaasgevoel een schaal met pepernoten en speculaas op tafel. Dan nog een decemberlot voor iedereen en de feestvreugde is compleet.

De laatste tijd lopen we in ons gezin wel eens tegen vage klachten aan. Door de jaren heen is er ook al wel eens gewisseld van slaapkamer en slaapplek om te kijken of er dan beter geslapen werd.  Er lopen overal wateraders onder ons huis. We laten deze avond eerst opa met de wichelroedes lopen om te kijken waar de wateraders onder ons huis lopen. Blijft bijzonder; Lieke en opa komen op dezelfde plekken uit. De volgende dag bedenken we dat we iemand kennen die daar veel meer van weet. Hij voelt dit ook en kan de slechte invloed van deze energieën wegnemen. Jan stuurt een berichtje. Het grappige is dat ik later tegen Jan zeg dat we hem misschien wel tegenkomen als we voetballen gaan kijken. Jan zegt dat het wel heel toevallig zou zijn, maar mooi dat het wel zo is. Hij kan gelijk de volgende dag al bij ons langs komen. ’s Avonds gaan we naar een voorstelling van NUHR. Altijd weer goed voor een avond veel lachen. Eén van de zinnen die telkens weer terugkwam was: “Geloof jij daar dan in? Nou ja geloven….. ik geloof wel dat er iets is maar….” Haha, dat denk ik dus ook bij veel dingen. Vanochtend weer gelopen. Alleen en met veel wandelpauzes. Voordat ik vertrok nog wat oefeningen gedaan. Elke keer weer hoop ik dat het dan beter gaat met de duurloop. Sinds vorige week heb ik fysiotherapie. Aan de ene kant denk ik dat het nergens op slaat, want ik heb geen echte acute klachten. Maar het is waarschijnlijk ook niet verkeerd om iemand met me mee te laten denken. Hoe kan een beweging verbeteren, waar zitten beperkingen in de beweging. We zien wel.

Vanmiddag onze ‘energiecontroleur’ op bezoek. Ons huis schijnt vergeven te zijn van slechte energieën en er lopen overal slechte energiebanen. Het klinkt allemaal wat vaag, maar ja toch geloof ik daar wel in. Als je daar gevoelig voor bent, kunnen er allerlei klachten door ontstaan.

Hij reinigt ons huis. “Wie zijn huis reinigt, reinigt zijn ziel.” Dat was dan weer een zin van gisteravond bij NUHR.  Om te zorgen dat ons huis weer een goede plek wordt met goede energie worden in de tuin twee koperen buizen neergelegd die in een bepaalde vorm zijn gebogen. Ze moeten op precies die plek blijven liggen. En nu maar hopen dat het helpt.

Zou leuk zijn dat het ook voor mijn hardlopen wat doet. Iets langer, iets verder, iets beter. Wat gaat het doen in de toekomst, misschien kijk ik dan wel terug en ben dan nog jaloers op dat wat ik nu nog kan. Maar ja, misschien snel ik dan ook wel een aantal rondjes over de nieuwe baan van Archeus. Want die gaat er komen. Echt! Dat is geen kwestie van geloven meer, maar een zeker weten. Dat is toch wel heel gaaf. En al dat andere? Daar geloof ik ook gewoon lekker in.