Bagger

Op de laatste zaterdag van het jaar nog even een duurloopje gedaan. Dat mocht ook wel weer een keer, want ik heb erg weinig gelopen de laatste tijd. Elke keer kwam er wel iets tussen. Mijn vaste trainingsmomenten vielen weg. De feestdagen, andere beslommeringen, zelf niet helemaal fit. Voordat je het weet ben je anderhalve week verder en dat voelt niet goed.Maar vandaag gingen we weer. Wat een regen de afgelopen tijd! Omdat we niet in de bagger wilden lopen een stukje op het fietspad naast de weg. Saai, niet echt mijn lievelingsroute. Al snel weigeren mijn benen dan ook dienst, protest denk ik. Bah, bagger. 't Gaat niet vandaag. Na veel wandelstops beginnen we al helemaal niet meer met hardlopen. Wandelend en dan nog met slepend been weer terug.

Gisteren zo veelbelovend bezig geweest in de sportschool. Half uurtje fysiotherapie, veel oefeningen gedaan. Vooral om sterker te worden. Oefeningen voor coördinatie en balans. Schaatssprongen, op één been staan, allemaal moeilijk voor mij. Als ik me goed concentreer gaat het beter na oefening. Na het half uurtje met mijn ' personal coach' mijn vaste rondje fitness nog gedaan. Goed bezig, dus....

Vandaag dus even in de min. Verder niet hoor, alleen het lopen maar. Ik begrijp gewoon niet waarom dat zo gaat. Maar ja, ook al zou je het wel begrijpen wil nog niet zeggen dat het dan beter gaat. Toch maar goed blijven oefenen denk ik. Als het zo waardeloos gaat, moet het de volgende keer wel beter gaan. Ik krijg nu al zin om het weer te proberen. Maar dan wel in het bos. Door de plassen en de modder. Flink baggeren!

Ik geloof wel dat er iets is

Het is weer een bijzonder weekend. We vieren vrijdagavond sinterklaas. Of nou ja, ’t is niet echt een ouderwetse sinterklaasavond met cadeautjes, surprises en gedichten. Wel is verder alles voor een gezellige avond aanwezig. Alle kinderen zijn thuis, opa en oma zijn er en voor toch nog een beetje sinterklaasgevoel een schaal met pepernoten en speculaas op tafel. Dan nog een decemberlot voor iedereen en de feestvreugde is compleet.

De laatste tijd lopen we in ons gezin wel eens tegen vage klachten aan. Door de jaren heen is er ook al wel eens gewisseld van slaapkamer en slaapplek om te kijken of er dan beter geslapen werd.  Er lopen overal wateraders onder ons huis. We laten deze avond eerst opa met de wichelroedes lopen om te kijken waar de wateraders onder ons huis lopen. Blijft bijzonder; Lieke en opa komen op dezelfde plekken uit. De volgende dag bedenken we dat we iemand kennen die daar veel meer van weet. Hij voelt dit ook en kan de slechte invloed van deze energieën wegnemen. Jan stuurt een berichtje. Het grappige is dat ik later tegen Jan zeg dat we hem misschien wel tegenkomen als we voetballen gaan kijken. Jan zegt dat het wel heel toevallig zou zijn, maar mooi dat het wel zo is. Hij kan gelijk de volgende dag al bij ons langs komen. ’s Avonds gaan we naar een voorstelling van NUHR. Altijd weer goed voor een avond veel lachen. Eén van de zinnen die telkens weer terugkwam was: “Geloof jij daar dan in? Nou ja geloven….. ik geloof wel dat er iets is maar….” Haha, dat denk ik dus ook bij veel dingen. Vanochtend weer gelopen. Alleen en met veel wandelpauzes. Voordat ik vertrok nog wat oefeningen gedaan. Elke keer weer hoop ik dat het dan beter gaat met de duurloop. Sinds vorige week heb ik fysiotherapie. Aan de ene kant denk ik dat het nergens op slaat, want ik heb geen echte acute klachten. Maar het is waarschijnlijk ook niet verkeerd om iemand met me mee te laten denken. Hoe kan een beweging verbeteren, waar zitten beperkingen in de beweging. We zien wel.

Vanmiddag onze ‘energiecontroleur’ op bezoek. Ons huis schijnt vergeven te zijn van slechte energieën en er lopen overal slechte energiebanen. Het klinkt allemaal wat vaag, maar ja toch geloof ik daar wel in. Als je daar gevoelig voor bent, kunnen er allerlei klachten door ontstaan.

Hij reinigt ons huis. “Wie zijn huis reinigt, reinigt zijn ziel.” Dat was dan weer een zin van gisteravond bij NUHR.  Om te zorgen dat ons huis weer een goede plek wordt met goede energie worden in de tuin twee koperen buizen neergelegd die in een bepaalde vorm zijn gebogen. Ze moeten op precies die plek blijven liggen. En nu maar hopen dat het helpt.

Zou leuk zijn dat het ook voor mijn hardlopen wat doet. Iets langer, iets verder, iets beter. Wat gaat het doen in de toekomst, misschien kijk ik dan wel terug en ben dan nog jaloers op dat wat ik nu nog kan. Maar ja, misschien snel ik dan ook wel een aantal rondjes over de nieuwe baan van Archeus. Want die gaat er komen. Echt! Dat is geen kwestie van geloven meer, maar een zeker weten. Dat is toch wel heel gaaf. En al dat andere? Daar geloof ik ook gewoon lekker in.

 

 

Het nationaal MS-fonds, Beter van Blof en avondje Marti ten Kate

Dat is wel genoeg om door te gaan dacht ik zo. Momenteel heeft het Nationaal MS-fonds een prachtig filmpje op internet staan over mensen met MS. De muziek van Blof eronder met de zo goed passende tekst en mooie beelden maken het heel aangrijpend. Het hoort zo heel erg bij mijn manier van leven. Een beetje weemoedig word ik ervan, dat wel.

En ik was al weer zo goed begonnen. Ik had bedacht dat ik met honderd helse trainingsdagen weer beter zou gaan lopen. Nou daar ging’ ie dan. Ik vroeg mij al lange tijd af of dat nog beter kan, dat been, die zware tred, dat tempo. Vanzelf zal dat wel niet gaan en er heeft zich ook nog niemand spontaan aangeboden als mijn personal coach. Dus ik denk dat ik aan mezelf ben overgeleverd. Is niet helemaal waar natuurlijk, want ik heb dan wel geen personal coach maar wel al jaren loopgroeptraining. Daar steek je toch ook wel wat van op. Naast de duurloopjes op zondag, de intervaltraining op woensdag probeer ik te werken aan rompstabiliteit. Ik zal toch ergens de kracht moeten ontwikkelen om die benen op te blijven tillen. Vaker trainen, langer trainen? Ik weet het allemaal niet. Al na een aantal dagen bedenk ik dat ik mezelf zo wel erg onder druk zet. Een vaste periode, een duidelijk plan, dat is juist wat je moet leren loslaten. Op Facebook las ik laatst een spreuk van Loesje: Het leuke van onbereikbare doelstellingen is dat ze zo lekker lang mee gaan! Dus wat dat betreft kan ik wel rustig een doel voor ogen te hebben. Meer trainen kan altijd natuurlijk, dat hebben we gisteravond wel gehoord van Marti ten Kate. Hij kwam een avondje vertellen over zijn hardloopcarrière. Gelijk gedaan met de weemoedige bui, heerlijk inspirerend, zelfs voor zo’n halve atleet als ik ben. Vol bewondering en vol van eigen dromen luisterde een heel café met Archeuspubliek naar deze man. Marti vertelt over marathons en looptempo alsof het niets is. Vanaf zijn 16^e heeft hij kilometers en kilometers hardlopend afgelegd. Dan klinkt het zo gemakkelijk. Goede schoentjes, kort grondcontact, een bril op om te focussen. Nu weten we het, zo moet dat. Dus… Vanochtend ging ik als een speer. Nou ja, niet helemaal misschien, maar toch.  Ik merk steeds weer dat kort intervalwerk me tegenwoordig beter afgaat dan een wat langere ronde. Let wel, dan hebben we het niet meer over kilometers maar over meters. Ach wat maakt het ook uit, als je er maar plezier in hebt.

En het wordt beter, met elkaar wordt het beter!

 

 

Storm

Stormachtig begin van de week. Nou ja, hier in de regio is het een stukje minder dan in het westen, maar toch. Het waait, flink. Lekker. Op maandagochtend heb ik tegenwoordig een vol sportschoolprogramma bij Sportschool Wenters. Ik begin om negen uur met een rondje fitness, om tien uur heb ik even koffiepauze. Dan ga ik om half elf met een groepje naar buiten om een uurtje XCO-walking te doen. De weersvoorspellingen waren nogal dreigend, dus ik was benieuwd of het laatste uurtje wel door zou gaan. Uiteindelijk lijkt het allemaal nog al mee te vallen. Niet koud, bijna geen regen en wel een flinke wind. Dus we gaan gewoon. Ergens is het ook wel lekker. Alle muizenissen waaien uit mijn hoofd. Moeizame training gisteren, niet aan denken. Slepend been, hoezo? Spierpijn? Echt niet!

Er flink tegenaan, dat is wat we doen. XCO-walking is een vast uurtje in mijn week geworden. Erg leuk om te doen. Je mag wandelen terwijl je de XCO’s meeneemt in de beweging, maar ook een stukje dribbelen of hardlopen. Met versnellingen. Tussendoor oefeningen met de XCO’s. Je kunt de training dus net zo zwaar maken als je zelf wilt. Voor mij ideaal, goede dag flinke training, als het wat minder gaat, doe ik het rustig aan.

Voor de hardlooptraining van Archeus op woensdag geldt eigenlijk hetzelfde. Het is nogal een gemêleerd gezelschap. Binnen de groep zijn er heel snelle lopers, met een topconditie, maar ook lopers die iets minder fanatiek trainen of op een andere manier iets minder snel kunnen zijn. Maakt allemaal niet uit, iedereen doet op zijn of haar niveau mee.

Superweertje tijdens de training. Wel fris, maar strakblauwe lucht. Steekt af tegen de schitterende herfstkleuren. Ik zou bijna zeggen dat ik de herfst geweldig vind. Als het alle dagen op deze manier herfst zou zijn, misschien vind ik het dan wel een klein beetje leuk.

Het loopt goed vandaag. Ik kan het hele programma meedoen. De loopscholing in het begin gaat soms wat ongecontroleerd, maar verder niets te klagen.

Er wordt nog druk nagepraat over de Monnikenloop. Een flinke afvaardiging van de woensdaggroep heeft hieraan meegedaan. Er is een heel weekend voor uitgetrokken. Ze hebben gebivakkeerd in Metslawier bij B&B Binneninn Buitenuit. Goede wedstrijd en het was een geslaagd weekend voor iedereen. Eigenlijk zou ik ook meedoen aan de Monnikenloop, maar dat was toch niet wat geworden. Vijf kilometerwedstrijd, dacht het niet. Niet overdrijven! Ook het supporteren ging niet door, ik kon helaas niet mee. Andere keer maar weer.

Verder woedt er nu na deze optimistiche dag weer een ware storm aan goede voornemens en ideeën voor oefeningen, stretching, training, leefstijl en weloverwogen voeding, extra vitamines en supplementen. Maar eens even zien wat daar van overblijft als de wind weer gaat liggen. En of het zin heeft….

 

Omdenken

Gisteren was het acht jaar geleden dat ik de diagnose MS kreeg. We waren net terug van een weekendje Praag. Steile lange roltrap bij het metrostation, ik had het gevoel dat ik van de roltrap af zou storten als ik naar beneden keek. Dus draaide ik me maar om, dan ging het. Verder een geweldig weekend gehad, Praag is een mooie stad,  EK-wedstrijd Tsjechië/ Nederland gezien. Wel snel moe met wandelen en de dreiging van de MRI-uitslag hing al in de lucht.

Witte vlekken te zien in hersenen en ruggemerg, ook de ruggeprik naderhand wees  onverbiddelijk op MS. Eigenlijk hadden we die avond een voorstelling van Dolf Jansen. Sorry Dolf, daar hadden we even geen zin in. Hij loopt al net zo snel dan dat hij praat, dus dat was op dat moment even te veel van het goede.

In het begin dacht ik dat het misschien niet de moeite zou zijn om nog nieuwe hardloopschoenen te kopen. Inmiddels ben ik al weer heel wat paren verder. Ze slijten snel tegenwoordig. Dat ligt niet aan het aantal kilometers dat ik erop loop, jammer genoeg. Maar ik loop nog en ik heb al wéér nieuwe schoenen.

Mensen die iets ergs meemaken zeggen wel eens dat het ze ook wel veel goeds heeft gebracht. Dat vind ik bij mij niet. Ik heb geen nieuwe inzichten, ben geen beter mens geworden of wat dan ook. Het gaat zoals het gaat. Soms wat beter en soms wat slechter, soms optimistisch en soms dramatisch.

Vrijdag heb ik op de vuilnisbelt getraind. Ik was er op de fiets naar toe. Vroeger liep ik, maar als ik dat nu doe krijg ik, als ik daar ben mijn benen al niet meer opgetild. Nadat ik mijn fiets had gestald heb ik eerst een verkennend rondje om de bult gedaan. Aan één stuk. Daarna tien keer het lange langzame stuk omhoog. Met het venijnige klimmetje op het eind. Het regende en het ging steeds harder regenen. Na elke beklimming heb ik wat oefeningen gedaan. Mooi, daar stond ik dan. In de stromende regen en ik keek uit over de weilanden. De lucht was grijs, in de verte zag ik wat koeien. Van de struik met rode bessen vielen regendruppels naar beneden. Iedere keer wat moeizamer, op het laatst bijna wankelend boven. Tien keer had ik me voorgenomen, tien keer deed ik het. Naderhand blij als je eindelijk je doorweekte bebloede sokken uit hebt en dat akelig stukje nagel dat zo venijnig in je andere teen prikte hebt afgeknipt. Blij als de warme stralen van de douche je koude handen weer prikkelend tot leven brengen. O, de ware vreugde van het lopen.

Vandaag weer getraind. Weer moeizaam, bah niks aan. Maar we houden goede moed. Bij de koffie thuis hadden we het over de invloed die hypnose zou kunnen hebben op het hardlopen. Of je dan sneller zou kunnen lopen, of beter. Ik hou daarvan, om daarover te fantaseren. Tegelijkertijd las ik een verhaal over iemand die zich alleen maar dingen van vroeger herinnerde. Sinds een operatie kwamen daar geen nieuwe herinneringen meer bij. O, hoe wonderlijk werkt het brein.

Ergens in mijn brein bevinden zich dus wat beschadigingen waardoor signalen niet altijd even goed meer doorkomen. Wat storing in de bedrading. Gelukkig beperkt zich dat tot nu toe in het niet altijd meer evengoed optillen van mijn benen tijdens het hardlopen. Soms wat instabiel, beetje onhandig. Zou mooi zijn als je dat kon omdenken, dat de prikkel via een ander lijntje gaat. Zenuwbanen genoeg zou je zeggen, maar dat lukt nog niet zo goed.

 

Solidariteit

Zit ik te lezen in Nieuwslijn, het lifestyle magazine van het Nationaal MS-fonds, flikker ik er mijn halve kopje koffie overheen. Jan wil gelijk al helpen om het op te ruimen, maar geïrriteerd schiet ik zelf overeind voor de keukenrol. Zelf doen, als een eigenwijze peuter. Dan vraag ik me ondertussen af hoeveel nieuwslijnen er niet onder de omgestoten kopjes koffie zullen zitten. Dat vind ik dan weer grappig. Is het niet misschien, noem het galgenhumor. Onhandig, was ik misschien altijd al wel trouwens. Terwijl ik verder lees, schade valt mee, laat Jan een hele stapel glazen schaaltjes kapot vallen op het aanrecht. Kijk, dat noem ik nou solidair zijn. En nee, ik help niet met opruimen.

Mijn trainingsrondje moest ik vanochtend alleen doen. Afgelopen woensdag had ik vrij veel last van mijn benen, dus ik heb er niet zoveel vertrouwen in vandaag. Daar had ik gelijk in, het gaat niet gemakkelijk. Wel loop ik dit keer zonder wandelpauzes, dus dat is weer een meevaller. Maar het tempo is laag, heel laag. Zware benen. Ik bedenk of het nog wel leuk is, nog wel te doen. Moet ik het nog wel blijven doen? Ja dus, zolang er nog wat te kiezen valt, is er niks te kiezen. Gewoon gaan. Het beroerde van MS is dat je alles wat lastiger wordt, moet blijven doen. Als je dat niet doet ben je het kwijt. Wanneer je alles wat lastig gaat vermijdt wordt het er net zo goed niet leuker van. En ja, ik word nog steeds blij van lopen. Na de training meestal blijer dan daarvoor. In de verte zie ik twee hardloopsters uit een zandpad komen. Eerst denk ik nog dat het wel meevalt hoe snel ze uitlopen. Maar al snel verdwijnen ze als stipjes in de verte. En ik, ik zwoegde voort. Het brengt me niet eens meer van mijn stuk, verschil moet er zijn. Zo ben ik op het einde van mijn loopje al weer helemaal vervuld met blije gedachtes, als ik achter me iemand hoor lopen. Ik denk dat ik ingehaald ga worden door een andere loper, maar dat is niet zo. Zijn het dan mijn eigen voetstappen? Ik blijf toch echt wat achter me horen, maar wordt niet ingehaald. Vreemd! Op de rotonde zie ik dat het iemand is die op zijn gemakje achter me wandelt. Haalt me maar niet in denk ik, uit een stukje solidariteit. Ach ja, wat maakt het uit. Best knap eigenlijk, hardlopen in wandeltempo.

 

O what a beautiful morning, .....

 De nationale landschapsmarathon vandaag. Moest ik mijn zondagloopje maar verplaatsen naar de zaterdag. Ik ben nog maar amper begonnen of krijg al de opmerking dat ik een dag te vroeg ben. Meedoen is een beetje teveel van het goede voor mij. Maar ja, ik loop dan vandaag wel niet mee, maar ik ben er natuurlijk wel bij. Dat duurloopje van zaterdag was overigens geen succes. Meer gewandeld dan hardgelopen, want mijn benen werkten echt niet mee. Laten we het er maar op houden dat het deze keer dan was. Soms gaat het ook wel beter. Vorige week liep ik in een dan wel erg laag tempo, maar toch aan één stuk. De woensdagtraining daarvoor ging ook best en de zondag daarvoor was het weer waardeloos. Soms zit het mee en soms zit het tegen.

Vandaag was het een leuke dag. Daar zijn we wel vroeg mee begonnen trouwens, met deze dag. Want we moesten onze zoon om kwart over zes al wegbrengen naar school voor een reisje naar Londen. Tijd genoeg dus om een beetje te versieren, want de marathon komt langs ons huis. Wat doen er veel mensen mee! En wat ken ik er veel van….. We fietsen een stukje mee op de route, moedigen aan. Fietsen weer door om op tijd bij het 21,1 km. punt te staan. Daar heeft Jan zijn loopgedeelte erop zitten en wordt er gewisseld. Jan gaat verder op de fiets en zijn duopartner is nu aan de beurt om een halve te lopen. We fietsen naar de finish en hebben een heerlijk plekje op het terras van Gusto. Al vrij snel komen er wandelaars binnen die hun ronde er al op hebben zitten. En dan de eerste hardlopers. Naarmate er meer mensen binnenkomen neem ik de euforische roes die mensen om zich heen dragen als ze de finish passeren een beetje over. Jan en zijn loopmaat komen binnen en verder al die mensen die ik ken. Wat goed, wat super, wat knap gedaan.

Dan nog wat kletsen, ervaringen van verschillende mensen horen. Leuk en gezellig. En weer op de fiets naar huis. Jan heeft ondertussen de slingers al weggehaald. Ben toch wel een beetje moe, beetje sip misschien? Want ik had zo graag….. Maar ach, ik was vanochtend ook al zo vroeg wakker. Vanavond op tijd naar bed en morgen gaat het gewoon weer. Sportschool, uurtje XCO- walking en weer verder.