Lichter

In de sportschool zijn er momenteel veel mensen met goede voornemens. Afvallen is een woord dat ik steeds weer opvang. Veel mensen willen lichter worden. Beter eten, gezonder eten. Goed plan natuurlijk. Maar eerst kan het allemaal niet op tijdens de feestdagen en daarna moet iedereen massaal afvallen. Van je goede voornemen afvallen, dat lukt dan het best! Sinds ik weet dat ik MS heb, ben ik me erg bezig gaan houden met voeding. Op internet is hier van alles over te vinden. Dingen die je wel moet eten, of juist niet. Soms, of eigenlijk wel vaak vind je hier tegenstrijdige opvattingen over. Best lastig eigenlijk. Maar langzamerhand heb ik een eetpatroon ontwikkeld waar ik me prettig bij voel. Ik eet geen gluten meer, gebruik weinig zuivelproducten, wel soja, geen suiker. Geen cacao, geen chocolade. Verder gebruik ik geen kant-en-klaarproducten in pakjes en zakjes, dus geen kunstmatige zoetstoffen, geur- of kleurstoffen.  In het begin dronk ik ook geen koffie meer en geen alcohol. Maar daar ben ik van afgestapt. Het moet nog wel een beetje gezellig blijven. Bovendien vind je genoeg positieve gevolgen van het gebruik hiervan, dus dan stellen we het geloof gewoon een beetje bij. Of het al helpt? Ik weet het niet. Wetenschappelijk bewijs is er in ieder geval niet voor. Dus je kan het ook gewoon niet doen. Het is gewoon een keuze, misschien een stukje houvast. Dit is voor mezelf te doen, controleerbaar. In principe eet ik uit principe geen dingen waarvan ik denk dat ze niet goed voor me zijn. Heel af en toe laat ik het wel eens gaan, maar dat is toch heel zelden. Er gaan al jaren voorbij zonder pepernoten, chocoladeletters, schuimpjes, kerstkransjes, kerststollen, chocolaatjes, koekjes, gebak. En ik mis het steeds minder. Ik probeer me de hoeveelheden lekkernijen die ik niet heb gegeten bij elkaar voor te stellen….bergen denk ik.  Dan ben ik best een beetje trots, zelfbeheersing.

 “Voor jou is dat veel gemakkelijker, want jij hebt MS.”

Daar wordt het leven ook een stuk gemakkelijker van!! Haha, maar het heeft wel te maken met keuzes die je maakt. En dat is misschien wel iets gemakkelijker nu, het wordt iets duidelijker dat je zuinig moet zijn op dat lijf. Er voor kiezen om er zo goed mogelijk voor te zorgen. En er dan maar van uitgaan dat wat je ervoor doet of laat goed is. Want dat weet ik natuurlijk niet.

Een zwaar leven…. Nee hoor, maar wel zware benen. Soms dan, niet eens altijd. Een soepele, lichte tred daar verlang ik wel eens naar. Lichter lopen. Maar ach, je kan niet alles hebben. Het gaat best goed.

Anti-Lingo

Bijna tegelijk met het 25-jarig bestaan van het spelletjesprogramma Lingo is er nieuws over het medicijn Anti-Lingo. Ik vond het eerst nog een beetje lullig voor Lucille, maar het één blijkt niets met het ander te maken te hebben. Het Academisch MS-Centrum Limburg in Orbis Medisch Centrum (OMC in Sittard-Geleen) is een van de 25 centra in tien landen waar een nieuw medicijn voor MS-patiënten wordt onderzocht.
Onlangs is de eerste patiënt met deze studie bij Orbis Medisch Centrum gestart met het nieuwe medicijn Anti-Lingo. Mogelijk kan de achteruitgang van Multiple Sclerose door dit middel worden gestopt of misschien treedt er zelfs verbetering op. De oorzaak van MS is onbekend, maar wel is duidelijk dat de stof myeline een belangrijke rol speelt bij MS. Myeline vormt een isolatielaag rondom de zenuwen in het centraal zenuwstelsel. Deze laag zorgt ervoor dat zenuwen de prikkels snel en efficiënt doorgeven.
Bij MS-patiënten raakt de myeline rondom de uitlopers van de zenuwen beschadigd waardoor de overdracht van de zenuwprikkels moeilijker wordt. Het eiwit Lingo-1 remt de aanmaak van myeline. Door het gebruik van het medicijn Anti-Lingo, komt de aanmaak van myeline mogelijk weer op gang. Klinkt weer goed natuurlijk. Ik weet een zevenletterwoord HOOPVOL! Ik ben wel bang dat we voorlopig nog een zesletterwoord nodig hebben GEDULD.

Soms is dat zo lastig, dat lijdzaam ondergaan. Ook al gaat het best goed, naar omstandigheden dan. Maar grrr, die omstandigheden. Gisteren had ik even zo’n prutdag. Zin om te simmen. En ik dacht, wat zal ik doen? Effen janken of me wijden aan de berg strijkgoed. Toch maar gestreken. Kan ook heel therapeutisch werken. Alle kreukels en plooien weer even weg.

’s Middags naar de sportschool. Ik ging best goed. Ook de fysiotherapie die ik daar had ging goed. Vandaag heb ik zware benen, misschien van de therapie? Morgen heb ik geen tijd voor mijn zondagse duurloopje. Ik ga helpen bij de inschrijving van de KW-cross. Eigenlijk had ik bedacht dat ik vandaag nog wel kon gaan lopen, maar misschien is het toch beter om dat even te laten zitten. Maakt ook niet uit, volgende week is er weer een week. Ik heb het er met mijn fysiotherapeute nog over gehad dat ik met de oefeningen wel een beetje vooruitgang merk, maar dat ik wat hardlopen betreft nog geen vooruitgang boek. Het half uurtje therapie is ook wat te kort om te kijken waar het misgaat bij het duurvermogen. Wat dat betreft is het misschien een idee om voor die tijd al even een half uurtje te lopen op de loopband bijvoorbeeld. Na een tijdje lopen is misschien duidelijker zichtbaar, waar het probleem ligt bij het optillen van mijn benen. Ze kan dan gerichte oefeningen hiervoor inzetten. Goed plan, maar dat lopen kan dan ook wel eerst buiten.  Dat ga ik volgende week maar eens proberen.

En niet vergeten, woord van zes letters…. GEDULD.

In therapie

Al een aantal jaren doe ik mee aan de Nederlandse MS-studie. Hiervoor moet je een paar keer per jaar vragenlijsten invullen over je gezondheid. Gezondheid in het algemeen, of je beperkingen ervaart, waarmee en hoe erg. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik niet zo erg trouw ben in het invullen van de vragenlijsten. Ik kan er ook niet zo goed mee uit de voeten eigenlijk. Dan wordt er bijvoorbeeld gevraagd of ik beperkingen ervaar bij inspannende activiteiten zoals rennen. Ja dus, sterk beperkt. Maar ik maak er toch maar een beetje beperkt van, want ik denk niet dat een wekelijkse duurloop willen doen van een kilometer of tien binnen de belevingswereld van deze studie past.

Bij de volgende vragen vind je onder andere: beperkingen bij baden of aankleden, beperkingen bij blokje om lopen. Dus, ik weet niet…..  Of je pijn ervaart. Ja, maar ja dat is meestal spierpijn. Eigen schuld?

Bij de meeste antwoorden op de vragen hoort voor mijn gevoel een beetje achtergrondinformatie. Maar ja, vul het toch maar naar beste eer en geweten in en hoop dat het zin zal hebben.

Op sportief gebied verder wel een goede week gehad. Twee keer sportschool, lopen en fysiotherapie. De oefeningen van de fysio lijken al een klein beetje beter te gaan. Het lukt me beter om mijn balans te bewaren. Ook als ik op één been sta. Vandaag heb ik weer gelopen, niet zo dramatisch slecht als vorige week, maar ook niet geweldig. Verder sta ik de hele dag regelmatig als een soort ooievaar op één been. Oefenen, oefenen. Bekken kantelen, buik inhouden, rechtop staan en één been optillen. En dan vooral niet omvallen. Er zijn toch wel wat beperkingen zo hier en daar. Dingen die ik moeilijk vind. Opspringen met twee benen tegelijk, schaatssprongen en dan in balans komen op het been waarop je landt, springen op één been. En dat zijn dan alleen nog maar de dingen die ik tijdens de therapie moest proberen. Toch gaat het na wat oefening vaak al wat beter, dus ik moet er maar mee doorgaan denk ik. Hoop dat het ook voor het hardlopen helpt.

De laatste vraag van de vragenlijst van de Nederlandse MS-studie was: Hoe beoordeelt u uw eigen levenskwaliteit. Van de best mogelijk levenskwaliteit naar de slechtst mogelijke levenskwaliteit. Even erg of nog erger dan dood zijn. Eh, ga ik toch maar voor de beste levenskwaliteit. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat je nog de moeite neemt om de vragenlijst in te vullen als je je eigen levenskwaliteit zo slecht beoordeelt.

Maar triest is het wel. Laat ik me dan nog maar druk maken over mijn miezerige trainingsrondjes, verbeten, doch vrolijk op één been staan. Balans zoeken en gewoon maar doorgaan. Zou ook wel interessant zijn voor de MS-studie eigenlijk, benieuwd wanneer er daar naar gevraagd wordt!

Bagger

Op de laatste zaterdag van het jaar nog even een duurloopje gedaan. Dat mocht ook wel weer een keer, want ik heb erg weinig gelopen de laatste tijd. Elke keer kwam er wel iets tussen. Mijn vaste trainingsmomenten vielen weg. De feestdagen, andere beslommeringen, zelf niet helemaal fit. Voordat je het weet ben je anderhalve week verder en dat voelt niet goed.Maar vandaag gingen we weer. Wat een regen de afgelopen tijd! Omdat we niet in de bagger wilden lopen een stukje op het fietspad naast de weg. Saai, niet echt mijn lievelingsroute. Al snel weigeren mijn benen dan ook dienst, protest denk ik. Bah, bagger. 't Gaat niet vandaag. Na veel wandelstops beginnen we al helemaal niet meer met hardlopen. Wandelend en dan nog met slepend been weer terug.

Gisteren zo veelbelovend bezig geweest in de sportschool. Half uurtje fysiotherapie, veel oefeningen gedaan. Vooral om sterker te worden. Oefeningen voor coördinatie en balans. Schaatssprongen, op één been staan, allemaal moeilijk voor mij. Als ik me goed concentreer gaat het beter na oefening. Na het half uurtje met mijn ' personal coach' mijn vaste rondje fitness nog gedaan. Goed bezig, dus....

Vandaag dus even in de min. Verder niet hoor, alleen het lopen maar. Ik begrijp gewoon niet waarom dat zo gaat. Maar ja, ook al zou je het wel begrijpen wil nog niet zeggen dat het dan beter gaat. Toch maar goed blijven oefenen denk ik. Als het zo waardeloos gaat, moet het de volgende keer wel beter gaan. Ik krijg nu al zin om het weer te proberen. Maar dan wel in het bos. Door de plassen en de modder. Flink baggeren!

Ik geloof wel dat er iets is

Het is weer een bijzonder weekend. We vieren vrijdagavond sinterklaas. Of nou ja, ’t is niet echt een ouderwetse sinterklaasavond met cadeautjes, surprises en gedichten. Wel is verder alles voor een gezellige avond aanwezig. Alle kinderen zijn thuis, opa en oma zijn er en voor toch nog een beetje sinterklaasgevoel een schaal met pepernoten en speculaas op tafel. Dan nog een decemberlot voor iedereen en de feestvreugde is compleet.

De laatste tijd lopen we in ons gezin wel eens tegen vage klachten aan. Door de jaren heen is er ook al wel eens gewisseld van slaapkamer en slaapplek om te kijken of er dan beter geslapen werd.  Er lopen overal wateraders onder ons huis. We laten deze avond eerst opa met de wichelroedes lopen om te kijken waar de wateraders onder ons huis lopen. Blijft bijzonder; Lieke en opa komen op dezelfde plekken uit. De volgende dag bedenken we dat we iemand kennen die daar veel meer van weet. Hij voelt dit ook en kan de slechte invloed van deze energieën wegnemen. Jan stuurt een berichtje. Het grappige is dat ik later tegen Jan zeg dat we hem misschien wel tegenkomen als we voetballen gaan kijken. Jan zegt dat het wel heel toevallig zou zijn, maar mooi dat het wel zo is. Hij kan gelijk de volgende dag al bij ons langs komen. ’s Avonds gaan we naar een voorstelling van NUHR. Altijd weer goed voor een avond veel lachen. Eén van de zinnen die telkens weer terugkwam was: “Geloof jij daar dan in? Nou ja geloven….. ik geloof wel dat er iets is maar….” Haha, dat denk ik dus ook bij veel dingen. Vanochtend weer gelopen. Alleen en met veel wandelpauzes. Voordat ik vertrok nog wat oefeningen gedaan. Elke keer weer hoop ik dat het dan beter gaat met de duurloop. Sinds vorige week heb ik fysiotherapie. Aan de ene kant denk ik dat het nergens op slaat, want ik heb geen echte acute klachten. Maar het is waarschijnlijk ook niet verkeerd om iemand met me mee te laten denken. Hoe kan een beweging verbeteren, waar zitten beperkingen in de beweging. We zien wel.

Vanmiddag onze ‘energiecontroleur’ op bezoek. Ons huis schijnt vergeven te zijn van slechte energieën en er lopen overal slechte energiebanen. Het klinkt allemaal wat vaag, maar ja toch geloof ik daar wel in. Als je daar gevoelig voor bent, kunnen er allerlei klachten door ontstaan.

Hij reinigt ons huis. “Wie zijn huis reinigt, reinigt zijn ziel.” Dat was dan weer een zin van gisteravond bij NUHR.  Om te zorgen dat ons huis weer een goede plek wordt met goede energie worden in de tuin twee koperen buizen neergelegd die in een bepaalde vorm zijn gebogen. Ze moeten op precies die plek blijven liggen. En nu maar hopen dat het helpt.

Zou leuk zijn dat het ook voor mijn hardlopen wat doet. Iets langer, iets verder, iets beter. Wat gaat het doen in de toekomst, misschien kijk ik dan wel terug en ben dan nog jaloers op dat wat ik nu nog kan. Maar ja, misschien snel ik dan ook wel een aantal rondjes over de nieuwe baan van Archeus. Want die gaat er komen. Echt! Dat is geen kwestie van geloven meer, maar een zeker weten. Dat is toch wel heel gaaf. En al dat andere? Daar geloof ik ook gewoon lekker in.

 

 

Het nationaal MS-fonds, Beter van Blof en avondje Marti ten Kate

Dat is wel genoeg om door te gaan dacht ik zo. Momenteel heeft het Nationaal MS-fonds een prachtig filmpje op internet staan over mensen met MS. De muziek van Blof eronder met de zo goed passende tekst en mooie beelden maken het heel aangrijpend. Het hoort zo heel erg bij mijn manier van leven. Een beetje weemoedig word ik ervan, dat wel.

En ik was al weer zo goed begonnen. Ik had bedacht dat ik met honderd helse trainingsdagen weer beter zou gaan lopen. Nou daar ging’ ie dan. Ik vroeg mij al lange tijd af of dat nog beter kan, dat been, die zware tred, dat tempo. Vanzelf zal dat wel niet gaan en er heeft zich ook nog niemand spontaan aangeboden als mijn personal coach. Dus ik denk dat ik aan mezelf ben overgeleverd. Is niet helemaal waar natuurlijk, want ik heb dan wel geen personal coach maar wel al jaren loopgroeptraining. Daar steek je toch ook wel wat van op. Naast de duurloopjes op zondag, de intervaltraining op woensdag probeer ik te werken aan rompstabiliteit. Ik zal toch ergens de kracht moeten ontwikkelen om die benen op te blijven tillen. Vaker trainen, langer trainen? Ik weet het allemaal niet. Al na een aantal dagen bedenk ik dat ik mezelf zo wel erg onder druk zet. Een vaste periode, een duidelijk plan, dat is juist wat je moet leren loslaten. Op Facebook las ik laatst een spreuk van Loesje: Het leuke van onbereikbare doelstellingen is dat ze zo lekker lang mee gaan! Dus wat dat betreft kan ik wel rustig een doel voor ogen te hebben. Meer trainen kan altijd natuurlijk, dat hebben we gisteravond wel gehoord van Marti ten Kate. Hij kwam een avondje vertellen over zijn hardloopcarrière. Gelijk gedaan met de weemoedige bui, heerlijk inspirerend, zelfs voor zo’n halve atleet als ik ben. Vol bewondering en vol van eigen dromen luisterde een heel café met Archeuspubliek naar deze man. Marti vertelt over marathons en looptempo alsof het niets is. Vanaf zijn 16^e heeft hij kilometers en kilometers hardlopend afgelegd. Dan klinkt het zo gemakkelijk. Goede schoentjes, kort grondcontact, een bril op om te focussen. Nu weten we het, zo moet dat. Dus… Vanochtend ging ik als een speer. Nou ja, niet helemaal misschien, maar toch.  Ik merk steeds weer dat kort intervalwerk me tegenwoordig beter afgaat dan een wat langere ronde. Let wel, dan hebben we het niet meer over kilometers maar over meters. Ach wat maakt het ook uit, als je er maar plezier in hebt.

En het wordt beter, met elkaar wordt het beter!

 

 

Storm

Stormachtig begin van de week. Nou ja, hier in de regio is het een stukje minder dan in het westen, maar toch. Het waait, flink. Lekker. Op maandagochtend heb ik tegenwoordig een vol sportschoolprogramma bij Sportschool Wenters. Ik begin om negen uur met een rondje fitness, om tien uur heb ik even koffiepauze. Dan ga ik om half elf met een groepje naar buiten om een uurtje XCO-walking te doen. De weersvoorspellingen waren nogal dreigend, dus ik was benieuwd of het laatste uurtje wel door zou gaan. Uiteindelijk lijkt het allemaal nog al mee te vallen. Niet koud, bijna geen regen en wel een flinke wind. Dus we gaan gewoon. Ergens is het ook wel lekker. Alle muizenissen waaien uit mijn hoofd. Moeizame training gisteren, niet aan denken. Slepend been, hoezo? Spierpijn? Echt niet!

Er flink tegenaan, dat is wat we doen. XCO-walking is een vast uurtje in mijn week geworden. Erg leuk om te doen. Je mag wandelen terwijl je de XCO’s meeneemt in de beweging, maar ook een stukje dribbelen of hardlopen. Met versnellingen. Tussendoor oefeningen met de XCO’s. Je kunt de training dus net zo zwaar maken als je zelf wilt. Voor mij ideaal, goede dag flinke training, als het wat minder gaat, doe ik het rustig aan.

Voor de hardlooptraining van Archeus op woensdag geldt eigenlijk hetzelfde. Het is nogal een gemêleerd gezelschap. Binnen de groep zijn er heel snelle lopers, met een topconditie, maar ook lopers die iets minder fanatiek trainen of op een andere manier iets minder snel kunnen zijn. Maakt allemaal niet uit, iedereen doet op zijn of haar niveau mee.

Superweertje tijdens de training. Wel fris, maar strakblauwe lucht. Steekt af tegen de schitterende herfstkleuren. Ik zou bijna zeggen dat ik de herfst geweldig vind. Als het alle dagen op deze manier herfst zou zijn, misschien vind ik het dan wel een klein beetje leuk.

Het loopt goed vandaag. Ik kan het hele programma meedoen. De loopscholing in het begin gaat soms wat ongecontroleerd, maar verder niets te klagen.

Er wordt nog druk nagepraat over de Monnikenloop. Een flinke afvaardiging van de woensdaggroep heeft hieraan meegedaan. Er is een heel weekend voor uitgetrokken. Ze hebben gebivakkeerd in Metslawier bij B&B Binneninn Buitenuit. Goede wedstrijd en het was een geslaagd weekend voor iedereen. Eigenlijk zou ik ook meedoen aan de Monnikenloop, maar dat was toch niet wat geworden. Vijf kilometerwedstrijd, dacht het niet. Niet overdrijven! Ook het supporteren ging niet door, ik kon helaas niet mee. Andere keer maar weer.

Verder woedt er nu na deze optimistiche dag weer een ware storm aan goede voornemens en ideeën voor oefeningen, stretching, training, leefstijl en weloverwogen voeding, extra vitamines en supplementen. Maar eens even zien wat daar van overblijft als de wind weer gaat liggen. En of het zin heeft….