Halve zolen

Het is bijna een jaar geleden dat mijn boek, Doorlopen, hardlopen met MS bij uitgeverij Boekscout uitkwam. Af en toe wordt er nog eentje verkocht. Bestellen kan nog steeds overigens: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=3156  Voor dit jaar zijn de royalties nog niet gehaald, maar wat maakt het uit. Gelukkig loop ik zelf nog wat harder dan de verkoop. Vergeleken met vorig jaar gaat het denk ik weer ietsje beter met het hardlopen. En het kan altijd slechter natuurlijk, je kunt er ook bij gaan liggen en dat is nog steeds niet gebeurd.

Vanochtend weer training op de baan. Het is niet koud, maar het regent. En niet zo’n beetje. Maar we rennen en we rennen en we lachen. Het is leuk, we zijn verdeeld in twee groepen en doen een wedstrijdje. Welke groep heeft de opdracht het eerste uitgevoerd…. kinderlijk plezier. In de deuropening van de oude school staat een groepje leerlingen verveeld toe te kijken. Ze hopen op hun hardst dat de geplande sportdag niet doorgaat. En het regende maar en het regende maar en wij renden ons trainingsuurtje vol. Het stelletje halve zolen, zullen de leerlingen wel denken. Over halve zolen gesproken, ik moet ook met mijn nieuwste paar hardloopschoenen weer naar de schoenmaker. Kan die er weer een stukje zool onder plakken, weer slijtage aan de voorvoet. Benieuwd of hij ook dit keer een bijpassend kleurtje heeft. Waar je je als hardlopende MS-er al niet druk over moet maken. Ja, ik heb een zwaar, zwaar leven…..

In het najaar gaan we met de groep een weekendje weg om op Schiermonnikoog aan de Monnikenloop mee te doen. Ik weet niet of ik echt mee ga doen, maar ik ga in ieder geval mee én ik heb me opgegeven voor de wedstrijd. Een vijf kilometer lukt wel, maar niet aan één stuk. Tijd is helemaal om te huilen. Maar goed, het is nog geen oktober. De laatste weken train ik veel. Het gaat niet altijd even soepel, maar soms wel redelijk. Verder ben ik regelmatig in de sportschool te vinden. Kracht, oefeningen, stretchen, balans. Het woord acceptatie is nog een vaag begrip, om van berusting helemaal maar niet te spreken. Voorlopig voeren we strijd. En dat voelt goed.

 

Ups and downs

Zondag
’t Is niet wat vandaag. Het lopen vanochtend ging waardeloos. Al lang geleden dat het echt zo slecht ging. Dat is dan wel weer een goed teken. Maar daar heb ik nu geen zin in. Ik heb geen zin in een verhaal met relativerende blik en een vrolijke twist aan het eind. Ik ben down, depri. Mijn meiden zijn vandaag naar de Marikenloop. De heenweg zitten ze urenlang vast in een stilstaande trein. Uiteindelijk zijn ze net op het nippertje op tijd voor de start. Allebei niet super in vorm, want weinig kunnen trainen. Maar evengoed voor beiden een redelijke tijd. Voor het eerst sinds een jaar of vijf dat ik zelf niet meedoe. Ik had gehoopt dat ik vandaag in ieder geval lekker zou trainen, zodat ik nog zou kunnen denken aan een deelname volgend jaar. Nou als ik zo loop als vandaag hoef ik daar echt nooit meer aan te denken. Verder is de lucht grijs en regent het af en toe. En ik treur. Een loodzwaar gevoel en alle somberste scenario’s die MS met zich mee kan brengen komen voorbij. Ach zelfs dat niet eens, zoals het vandaag was is al genoeg om mij hevig uit mijn evenwicht te brengen. Af en toe voelt het zo ontzettend beroerd. Misschien moet ik dat soms ook gewoon even voelen. Het beklemmende, niets anders dan, het is wat het is. Afwachten hoe het verder gaat. Gewoon alleen maar voelen, het niet gieten in mooie woorden en een leuk verhaal met optimistisch einde. Laten overspoelen door emotie, verdriet en wachten tot het weer over gaat. Morgen zal het beter zijn…. of niet natuurlijk.

Maandag
En dan schijnt de zon. Dat scheelt al een stuk. Ik ga naar de sportschool vandaag. Eerst een uurtje door de fitnesszaal. Mijn vaste rondje met oefeningen. Als het goed is heb ik dan nog een half uurtje voordat mijn trainingsles XCO walking begint. Want ja, ze heeft weer wat nieuws. Het uurtje in mijn eentje trainen gaat goed. Het is weliswaar wat saai, maar ach als je zo je vaste rondje hebt langs de verschillende apparaten is dat best te doen. Dan hou ik nog even tijd over voor een kopje koffie. Ook niet verkeerd. Ondertussen verzamelen zich al wat medewalkers. We krijgen allemaal twee met grit gevulde buisjes die je in je hand moet houden terwijl je loopt. En dan gaan we naar buiten. Het is de bedoeling dat je tijdens het lopen je armen dusdanig beweegt dat het grit in de buisjes van boven naar onder beweegt. Hierdoor worden de armspieren en daar heb je hem weer, je core, getraind. Onderweg doen we oefeningen met de XCO. Hoe dan ook, het is lekker buiten en je kunt op je eigen niveau meedoen. Dus leuk….blij!

Woensdag
Het is internationale MS-dag vandaag. Op deze dag vragen MS-organisaties wereldwijd aandacht voor de chronische ziekte multiple sclerose. Niet dat ik er verder wat van gemerkt heb overigens, maar het zal vast goed zijn. En ik ga trainen bij mijn woensdaggroep. Dit weekend is er binnen de vereniging heel hard gewerkt aan het onderhoud van de baan. Omdat die er weer zo mooi bijligt moet ook de woensdaggroep dat even uitproberen natuurlijk. Het gaat wonderlijk goed vandaag. De intervaltrainingen gaan me de laatste tijd veel beter af. Raar is dat toch. Zondag nog in zak en as, vandaag helemaal happy omdat ik lekker mee kan doen met de groep.
Ook vandaag weer een grijze dag, met af en toe regen. Maar het voelt toch anders.

Mindfulness

De training vanochtend ging goed. Zo, dat staat er toch maar mooi. En ik wou het dan ook maar even vastgelegd hebben, want zo vaak overkomt me dat niet tegenwoordig. Vorige week was dat ook al het geval, maar voordat ik er aan toekwam om daar wat over te schrijven kwam daar mijn loopje van zondag overheen dat helemaal niet ging. Nou was dat op zich wel te verwachten, want de dag ervoor had ik open dag op het werk. Daar heb ik bijna de hele dag gestaan. Als er iets is dat niet goed voor me is, dan is het wel lang staan. Op zich kan ik dat wel en tijdens het staan heb ik daar ook nog niet zo’n last van, maar naderhand moet ik dat bezuren. Maar ja, als het de volgende dag zondag is ga je toch lopen, ik dus wel. Was ook niet erg, maar ik had wat meer wandelpauzes nodig. Dan wordt je positieve gevoel over de goede training van woensdag gelijk weer afgestraft. Ik moet dus leren om in het hier en nu te leven. Mindfulness dus. Genieten van de dingen die goed gaan, geen conclusies aan verbinden en snel opschrijven voor het weer minder is.

Ik weet niet, maar ergens heb ik toch het gevoel dat ik de essentie van het begrip mindfulness niet helemaal raak, maar wat kan mij dat schelen.
‘t Ging goed vanochtend en dat viel niet alleen mezelf op.

Deze week heeft AV- Archeus volop media-aandacht. De snelst groeiende atletiekvereniging hoopt op een nieuwe accommodatie met een 400 meter kunststof baan. Ik hoop zo dat de plannen snel waargemaakt kunnen worden. Waarschijnlijk ben ik één van de weinige Archeusleden die in haar ‘loopcarrière’ al een aantal jaren twee keer in de week heeft kunnen trainen op de baan. Toen ik begon met lopen studeerde ik namelijk nog in Utrecht. Ik trainde toen bij atletiekvereniging Vitesse, daar trainden we op een mooie baan. Wat accommodatie betreft was het in Winterswijk wat minder, zou dan wel heel mooi zijn als we hier ook een echte 400 meter baan krijgen. Nog leuker als die er komt, terwijl ik nog kan lopen.

Ik beloof dat ik er dan heel mindfull van ga genieten!

I had a dream!

Vannacht droomde ik, over hardlopen. Ja, moet niet gekker worden. Ik droomde dat ik samen met mijn dochter een hardloopwedstrijd liep. Ik moest haar enigszins oppeppen. Dat lukte….Uiteindelijk liep ik zomaar tien minuten sneller dan mijn laatst gelopen tijd op een wedstrijd. En ik was blij, tjonge wie had dat ooit gedacht. Zelfs in mijn droom had ik al wel een relativerende kijk op het geheel, dat die tijd nog steeds niet geweldig was, maar toch!

Een droom dus. Mijn blessure is wel over, dat scheelt al weer.

Maar meedoen aan een wedstrijd is niet zo’n slim idee denk ik. Zo goed gaat het niet.

In het blad Nieuwslijn, van het MS Fonds las ik een stukje over herstel van zenuwcellen. Amerikaanse onderzoekers zijn erin geslaagd om met huidcellen zenuwen bij muizen te repareren. Daarmee zou het mogelijk zijn om de schade aan zenuwen te herstellen. Het onderzoek is nog in een vroeg stadium en de eerste proeven op mensen worden pas over een paar jaar verwacht. Dus dat duurt nog lang. Heel lang, want dan volgen er nog heel wat onderzoeksfases. Hoop dat er in de tussentijd niet heel veel schade bijkomt. Ik kan me er trouwens al helemaal geen voorstelling van maken, hoe op die manier zenuwschade gerepareerd kan gaan worden. Is toch iets anders dan een bandje plakken. Maar dat maakt me ook niet uit, als het maar kan.

Voorlopig nog maar even doordromen dus. En doorlopen hoop ik. De ene keer wat beter de andere keer wat minder. Vannacht is de tijd verzet. Zomertijd, yes! Het sneeuwt nog wel vandaag, de winter wist van geen wijken. Veel gelopen in de sneeuw. Als er dan een dik pak ligt, laten mijn voeten flinke sporen in de sneeuw na. Beter om niet om te kijken, altijd vooruit en verder.

Streepjescode

Heb je op je verjaardag een afspraak met de neuroloog zijn de eerste woorden die hij, wijzend op de map die voor hem ligt, zegt: ”Je bent een streepjescode geworden!” Ook goedemorgen! Hij bedoelt dat mijn dossier gedigitaliseerd gaat worden en dat hij zijn aantekeningen in het vervolg direct in de computer gaat zetten. “Oké!” Verder gaat het goed dus, behalve het hardlopen dan. Hij vertelt dat hij ook een poging heeft gedaan om het hardlopen weer op te pakken, maar dat hij ook in heeft moeten leveren. We wisselen wat blessureleed uit. Look, now we are talking! Streepjescode ….

Naderhand moet ik nog even bloed laten prikken, over twee weken hoor ik daar meer over. Lever- en nierwaardes, vitaminegehalte, voor de schildklier en nog wat geloof ik. Gewoon ter controle. Verder geen nieuws.

Ik doe het al twee weken rustiger aan, want ik heb wat last van mijn lies en heup. Liep ik laatst op zondag ons rondje door de sneeuw. Gaat het allemaal goed, glij ik thuis bijna uit onder de douche. Waarschijnlijk een spiertje of zo verrekt. Dat bedacht ik me trouwens pas twee dagen later, dat het daarvan kwam. Maar dat gaat wel weer over gelukkig.

Het ‘slepend been’ is een ander verhaal. Dat komt omdat er toch nog littekenweefsel zit in het hersenweefsel op de verkeerde plek. Bij grote inspanning verloopt de aansturing niet meer helemaal goed.

Afgelopen zaterdag zat ik bij de inschrijving van de mijlenloop. Waar vroeger heel veel mensen aan me vroegen of ik niet mee moest doen, was het er dit jaar maar één. Vorige edities antwoordde ik dan, ”Nee dit jaar gaat het niet lukken”, zei ik nu, “Dat kan ik niet meer.” Kijk ik leer het wel! Maar ergens hoop ik toch nog steeds dat er in dat streepjescodedossier komt te staan “Heeft weer meegedaan aan een wedstrijdloop!”

De stappenteller heb ik sinds mijn uitglijder ook maar even aan zijn lot overgelaten. Die ligt eenzaam en verlaten op de badkamer. Op zich misschien ook niet zo verkeerd, want het begon licht dwangneurotische vormen aan te nemen dat gestap. Verder heb ik volop plannen om weer goed te gaan trainen, als mijn lies/heup het toe laat. Ik ben blij met het bijna voorjaar. Het blijft gelukkig al veel langer licht. Komende week zal het misschien nog even tegenvallen. Toch nog weer winter, maar lang kan het niet meer duren.

 

 

Doorlopend succes.....

Waar de meeste mensen er vanuit gaan dat we de meest deprimerende dag van het jaar al weer een tijdje achter de rug hebben, kan wat mij betreft vandaag -drie februari- ook als dusdanig de boeken in. Zal wel aan mij liggen, maar beetje somber vandaag. Vanochtend heb ik mijn duurloopje weer gedaan. Alleen, want mijn loopmaatje moest het af laten weten vandaag. Toch gaan. Ik liep mijn rondje zonder te wandelen, dus best goed zou je zo zeggen. Vanaf ongeveer halverwege met een been dat niet meer zo goed weet hoe dat moet. Lopen, gewoon lopen. Doorlopen, niet wandelen. Eigenlijk ging het dus beter dan anders. Denk ik, of was het wilskracht, eigenwijzigheid? Hoe dan ook, het heeft me niet geholpen om er blijer van te worden. Vanmiddag heb ik hetzelfde rondje gewandeld. Samen met Jan. Eerst lekker zeuren, daarna steeds stiller. Ook dan houdt mijn been het voor gezien. Is ook niet zo slim, want net even te ver voor dezelfde dag. Maar eenmaal halverwege moet je toch door, doorlopen terug naar huis. Valt niet mee. Genoeg om door te somberen. In ieder geval is mijn stappentellertje al wel blij, dat scheelt.

Vanmiddag lees ik over loslaten. Dat het soms goed is. En ik vraag me af of ik dat dan maar moet doen. Maar ach nee, het is gewoon een sombere grijze regenachtige dag. Beetje koud, beetje tegenwind. Ik kijk nog eens naar de stand bij de royalty’s van mijn boek. Zo, ook dit jaar maar liefst één boek verkocht. Loopt lekker door!!!!

 

Keiloop 2012

Al weer een jaartje verder. Ook vorig jaar ben ik bij de Keiloop wezen kijken. Dat was nog eens een slechte tijd toen. Op dat moment zat ik middenin een terugval. Ik had erg zware benen, kon ze amper optillen en had behoorlijk wat coördinatieproblemen. Ik herinner me nog dat er op de grond een rood/wit lint lag gespannen om de grens van de parkeerplaats aan te geven. Zelfs hierover heen stappen vond ik moeilijk. De daarop volgende week kreeg ik een kuur van methyl-prednisolon. Gelukkig hielp dit gelijk, zodat ik de week daarna al weer fris en fruitig aan het werk kon. Het algehele herstel duurde langer en ook de mentale klap kwam behoorlijk aan. Ook dit ging over, totdat het weer te hanteren was. Maar de Keiloop…nee, ook dit jaar wordt het niets. Toch kan ik er niet wegblijven. Het hoort bij de vaste punten in het jaar. Lastig is dat vele van dit soort markeringen zijn gelinkt aan hardlopen. Vanochtend ben ik al vroeg op de mountainbike gestapt. Naar een hardloopwedstrijd kijken als je zelf niet mee kunt doen is minder erg als je toch al gesport hebt. Voor mij tenminste. Dus toen ik in Meddo aankwam had ik al een uur flink doorgetrapt. Weer veel bekenden. Vele vragen: “Loop je de vijf?, loop je de tien, de halve?” O, wat zou ik het graag doen. Maar het is zoals het is.

Zo’n lange hardloopgeschiedenis, zoveel hardloopfamilie, zoveel hardloopvrienden, bekenden. Het kan niet worden gewist of uit de weg worden gegaan. Dus gaan we er toch maar vol in mee. Dat gaat, het is leuk. Bitterzoet.

En het valt ook nog wel mee. Gisteren al vast getraind, omdat ik vandaag wilde kijken. Conditie als een paard, aan uithoudingsvermogen geen gebrek, laat naar bed, vroeg weer op. En bijna weer een nieuw jaar. Kom maar op 2013, keileuk!