Breintraining

Zaterdag ben ik niet naar de body-balance geweest. We zijn namelijk op vakantie. Bij uitstek de gelegenheid om eens de balans op te maken van de body trouwens. Herinneringen komen voorbij van vorige vakanties. Wat deed ik toen? Maar vooral hoe liep het toen? Gek eigenlijk, al jaren is alles gerelateerd aan lopen. Scherpe herinneringen aan looptraining. Altijd schoenen mee.

Dit jaar Katwijk. Een erg klein rondje, van de camping af over het duin en langs het strand weer terug. Half uurtje. Misschien ga ik wel elke dag. Maak ik tenminste nog een beetje kilometers. Vorig jaar een stukje langs het Gardameer, lastige trappetjes. Het jaar daarvoor in Portugal, niet gelopen. Gelijk in de drukte, erg warm en gladde hellingen. Drie jaar terug ook Katwijk, weinig gelopen. Rotjaar, met aan het eind van dat jaar een flinke terugval. De jaren daarvoor voetstappen in Engeland, op Rhodos, nog een keer Portugal rustiger plekje veel gelopen, Tenerife, Denemarken.

Hoe is het eigenlijk met je MS vroeg me laatst iemand. Mijn MS. mijn MS…. hoezo van mij? Daar heb ik nog wat moeite mee, dat’ ie van mij is. Nou strikt genomen klopt het natuurlijk wel. Ik heb nou eenmaal MS. En er is geen MS hetzelfde ook. Maar hoe het er nou eigenlijk mee is, zo lastig te meten. Wat gaat minder, welke signalen komen vertraagd of niet meer aan. Waar is de myelinelaag onherstelbaar beschadigd, zodat beweging of coördinatie lastiger wordt. Wat ik als meest vervelend ervaar is altijd weer het op den duur niet meer goed op kunnen tillen van de benen. Dat merk ik het eerste bij het hardlopen, maar ook bij lang achter elkaar wandelen trouwens. Maar dan valt dat weer niet zo op, want dat doe ik bijna nooit aan één stuk. Verder zijn trappetjes zonder leuning moeilijk te doen en het lopen met in beide handen een vol kopje of glas. Zonder te knoeien dan! En dansen dat kan ik ook niet meer. Dat is best jammer, maar hoe vaak komt dat nou nog voor. Dat je ergens komt waar gedanst wordt. Het bovenlijf bewegen op muziek gaat wel, maar die benen! Het voelt alsof beeld en geluid niet helemaal synchroon willen. Uit de maat zonder dat je het in de gaten hebt is misschien niet zo erg, voor jezelf dan. Uit de maat omdat het lijf niet wil is niet echt leuk. Maar ach, is ook het ergste niet. Lang achter elkaar staan, ook niet fijn.

Dus hoe gaat het met mijn MS? Valt mee na negen jaar. Als je dan toch MS moet hebben kun je misschien nog het beste die van mij hebben. Tot nu toe dan, want de toekomst blijft ongewis natuurlijk.

Dat is nog best lastig. Proberen om te doen wat goed is voor je lijf. Want je weet het niet. Heb je daar invloed op, of is het maar gewoon dat wat je toekomt. Volstrekte willekeur. Ik heb vandaag een boek gekocht over de werking van het brein. Dat vind ik dan wel weer leuk. Niet dat ik er zoveel wijzer van word hoor. Wel dat de werking van het brein erg ingewikkeld is, maar dat is wel bekend.  Er zijn zoveel connecties in een gemiddeld volwassen brein dat als je er elke seconde één telde, je pas over meer dan drie miljoen jaar klaar zou zijn. Dus nee, ik weet het niet hoe het met mijn MS is.

Laat staan dat ik weet wat ik moet doen om te zorgen dat het goed blijft gaan. Eigenlijk doe ik maar wat. Leven met mijn gezonde verstand, het geloof in dingen. Met de vele connecties die mijn brein maken. Niet dat ik weet of het effect heeft. Eten volgens bepaalde richtlijnen. Een ratjetoe van richtlijnen die ik zo’n beetje bij elkaar gegoogled heb. Sporten als een bezetene, veel lezen, rust. Dagelijks Copaxone spuiten, de werking daarvan is tenminste wel uitgebreid onderzocht. Op de grote getallen moet het één derde van het aantal terugvallen tegengaan. Maar of het voor mij persoonlijk zo werkt weet ik natuurlijk nooit.

Of het verder helpt mijn manier van leven? Ach, ik doe maar wat. Zolang het goed gaat, gaat het goed.

Juichen!

Het gaat nog steeds goed.  Ben ik toch geneigd om er best wel, of naar omstandigheden aan toe te voegen. Maar misschien moet ik daar eens mee ophouden. Gewoon juichen!  Reden genoeg, toch blijft het altijd balanceren tussen juichen en janken. Ach, nou valt dat janken ook nog wel mee, laten we het er maar ophouden dat ik niet altijd sta te juichen. De laatste tijd gaan de trainingen best wel goed. Vanochtend hebben we met de woensdaggroep toch al met al een kilometer of zes gelopen denk ik. Tenminste groep 2,  zoals we tegenwoordig worden genoemd. Klinkt wat beter dan de mindere lopers.

Niet dat het wat uitmaakt. Inlopen, oefeningen, piramide met versnellingen, twee rondes net boven duurlooptempo. Soms valt het niet mee om zonder te struikelen door te lopen. Waar andere mensen het conditioneel zwaar hebben, krijg ik het met die benen van mij het niet voor elkaar om zo hard te gaan dat ik er echt moe van word.  Dan stukkie teruglopen naar het Archehuus, koffie…….

Met fysiotherapie proberen we oefeningen te doen die specifiek gericht zijn op het heffen van het been. Betekent dat er ook weer veel core-stability moet worden getraind. Het lijkt zo vanzelfsprekend om je been altijd voldoende op te tillen als je loopt. En wat is het ontzettend lastig als dat niet zo is! Er zijn overigens best veel spieren bij betrokken bij het heffen van je been. Echt waar. Nou ja fijn als je je daar niet bewust van hoeft te zijn.    Juichen! Maar verder gaat het goed.    Juichen!

Van al dat getrain in de sportschool merk ik wel dat ik sterker wordt. Ik ben gehecht aan mijn vaste rondje langs de apparaten en probeer daarnaast ook nog wat oefeningen te doen die ik tijdens de fysiotherapie meekrijg.

Op zaterdag ben ik tegenwoordig bijna altijd aanwezig op het uurtje body-balance in de sportschool. Nog steeds geen uitblinker, verre van dat, maar het is leuk. Ook goed denk ik, om te oefenen in balans en lenigheid. Op één been staan is voor mij soms al een hele uitdaging en dat gaat steeds beter. Niet altijd trouwens, op sommige dagen ben ik wat meer uit balans.

Zijn we dat niet allemaal wel eens. Wat eerder uit balans, of uit het lood geslagen. Dagen dat het niet beter lijkt te kunnen gaan, maar ook dagen waarop alles tegenzit?  De kunst is om te juichen als het moment daar is. Dat kan je nooit te vroeg doen. Wat maakt het uit dat er ook weer momenten komen van mindere kwaliteit. Je kunt maar beter vieren als er iets te vieren valt,dan heb je dat maar mooi gehad. Beter vroeg alvast gejuichd, dan altijd gesomberd!

Wereld MS Dag 2014

Vandaag is het weer Wereld MS Dag. Klinkt altijd best feestelijk en jeuj ik hoor erbij! Er wordt op deze dag wereldwijd aandacht gevraagd voor leven met MS. Men is op zoek naar de wensen en doelen van mensen met MS. Dit jaar is het thema toegankelijkheid. Ben ik hard aan het denken wat mijn wensen en doelen zijn voor de komende tijd. Kan ik een top drie samenstellen van mijn toegankelijkheidsdrempels? En dan weet ik weer dat ik bevoorrecht ben. Ik kan mijn werk doen, stap zonder problemen in trein of bus, loop trappen. Ervaar tot nu toe geen drempels, alleen soms een stukje frustratie over zware benen, wat minder kunnen hardlopen.

Vandaag heb ik weer getraind bij mijn trainingsloopgroep. Regen, regen, regen, maar dat maakte niet uit. Halleluja, was zelfs best lekker. Ik kan redelijk mee vandaag. Ook niet ontevreden over het tempo en het optillen van mijn benen. Het lijkt wel alsof het een beetje beter gaat met lopen. Ik train me dan ook helemaal wezenloos de laatste tijd. Zo’n drie keer in de week lopen, bijna dagelijks sportschool. Kracht, coördinatie, balans. Mijn vaste rondje fitness, XCO-walking, body-balance, half uurtje fysiotherapie. Ook vanmiddag doe ik mijn rondje sportschool.

Ja hoor, daar heb je d’r weer met haar eindeloze gekoketteer van al d’r sportieve bezigheden. Wat denk je hoe dat voelt, wanneer je dat allemaal niet kan. Of veel en veel minder? Sorry, sorry, ik weet het. Ik lijk het nodig te hebben om zelf  te gaan geloven dat het goed gaat. Ik heb haast. Haast om zoveel dingen te doen, nu het kan. Gelukkig beleef ik daar ook plezier aan, maar het is misschien wel een beetje te. Maar waarom ook eigenlijk?

Wensen heb ik wel. Laat ik dan maar beginnen voor alle mensen die MS hebben. Dan wens ik dat er een medicijn komt dat de ziekte weet te stoppen. Dat er een middel komt dat aangerichte schade weet te verzachten. Voor mezelf wens ik dat ik weer helemaal controle krijg over balans, het optillen van mijn benen. Eigenlijk wens ik dat ik weer beter kan hardlopen. De marathon, of is dat een beetje teveel gevraagd. Voor veel mensen zo’n ernstige ziekte, ook voor mij is de toekomst onzeker en wat wenst de sukkel? 

Hardlopen!!!

Lot

Waarschijnlijk krijg ik er eentje voor Moederdag. Daar heb ik om gevraagd tenminste. Idee komt niet va mezelf overigens, maar ik kwam een twitterberichtje tegen. Geef je moeder een lot van de Superloterij cadeau. Om mijn moeder nou met nog een lot op te zadelen vond ik een beetje flauw, maar aangezien ik toch nooit een cadeautje weet te bedenken voor mezelf dacht ik: Ik vraag er gewoon zelf één! Dus, daar gok ik dan maar op.

Best grappig eigenlijk: MS-patiënte vraagt voor moederdag lot van superloterij om de financiering van atletiekaccomodatie rond te krijgen. Grenzeloos optimisme, of de kop in het zand steken. Net na de diagnose vond ik het kopen van nieuwe hardloopschoenen al getuigen van optimisme. Inmiddels heb ik er al weer heel wat versleten. Gaat steeds sneller trouwens, dat wel. Nu gaan we dus voor een atletiekbaan, toe maar. Nou maar hopen dat het lot me gunstig gezind is. Het zou wel leuk zijn als ik zelf ook nog heel wat jaartjes op de baan rond zou kunnen rennen.

De kans dat iemand in een rolstoel komt binnen 10 jaar nadat de diagnose MS is gesteld is 20%, de kans dat iemand 20 jaar na de diagnose in een rolstoel zit is 50%. Op langere termijn is de kans dat je in een rolstoel komt wel steeds groter. Ach ja, kansberekening. De eerste 10 jaar MS zit er bijna op. Dus dat valt al weer mee. Ongeveer 16.000 mensen in Nederland hebben MS, dit is dus ongeveer 0,1% van de Nederlandse bevolking. Ter wereld hebben ongeveer 2.5 miljoen mensen MS. Een geruststelling voor de mannen: MS komt ongeveer twee keer zo vaak voor bij vrouwen als bij mannen.

Nog een leuke:  de kans op het winnen van een prijs in de superloterij is vele malen groter dan de kans op het krijgen van een ziekte als MS. Nou heb ik MS al gratis en voor niks gekregen, dus misschien maak ik ook wel een kansje in de superloterij. Of wat dacht je van de hoofdprijs. Statistisch gezien is de kans op de hoofdprijs waarschijnlijk iets minder dan de kans om uiteindelijk niet meer gebruik te kunnen maken van de baan. Nou hou ik erg van vergelijkingen die logisch lijken, maar eigenlijk niet helemaal kloppen. Gewoon lachen om kansberekeningen en dan maar te zien wat komen gaat. Maar soms moet men een gokje wagen, toch?

Superloterij Archeus, maximale inspanning

Dat was me het weekendje wel! Zaterdagochtend ben ik weer eens naar sportschool Wenters geweest voor een uurtje body-balance. Daar kom ik tegenwoordig best vaak. Nog net niet iedere dag, maar scheelt niet veel. Nou ja, leuk dus. De body-balance kost me onveranderd behoorlijk moeite, maar het lijkt me wel goed om te doen. Na afloop praatte ik nog even na in de kleedkamer met iemand. Ze complimenteerde me toch. “Echt knap hoe je dat allemaal doet. Jij hebt toch MS?” Dus gezien dat gegeven en dat is nu eenmaal zo, gaat het goed. Snel omkleden, thuis net tijd voor een kopje koffie en dan gaan we naar Atletiekvereniging AVA70. Daar wordt een pupillenwedstrijd gehouden,  Athletic Champs. Voor het eerst werd er zo’n grote wedstrijd georganiseerd op hun vernieuwde accommodatie. AVA70 beschikt sinds kort over een echte 300 meter atletiekbaan. Het ziet er allemaal super uit. Het is de bedoeling dat er in het najaar ook in Winterswijk een nieuwe atletiekaccommodatie komt te liggen. Dus waren we daar ook aanwezig om loten te verkopen voor de Superloterij. Deze Superloterij wordt georganiseerd om het laatste stuk financiering voor onze nieuwe accommodatie rond te krijgen. We doen ons best….
Vanochtend heb ik weer gelopen. ’t Is zondag, dus altijd een rondje. In mijn eentje dit keer, maar ik loop het vierkilometerrondje, weer aan één stuk. Erg langzaam, dat wel. Maar ach, wat maakt het uit. Onderweg zag ik nog een ree. Scheelt misschien wel dat ik niet zo hard loop, ze bleef even staan kijken!

Alsof dat nog niet genoeg is op één dag, ga ik daarna nog even sporten in de sportschool. Ik doe mijn vaste rondje in de fitnesszaal. Voelt goed. Dan is het weer tijd om me in te zetten voor de Superloterij. We staan bij de Nina-run. Super georganiseerde prestatieloop georganiseerd door de Stichting Nina. Deze stichting heeft als doel om de prognose van kinderen met de diagnose hersenstamtumor te verbeteren. Er is een geweldige deelname en het verloopt allemaal goed. Tijdens dit evenement staat ook atletiekvereniging Archeus achter een kraampje, om daar te proberen de loten voor de Superloterij te verkopen. De lotenverkoop komt nog wat aarzelend op gang. De prijs van een lot is 50 euro. Best een flink bedrag, maar het gaat dan ook zes trekkingen mee en er zijn geweldige prijzen te winnen. De te winnen gloednieuwe Fiat Panda staat te pronken bij onze kraam. Je zal hem maar winnen, 50 euro voor een auto is toch niet veel. Dus…..

’t Is koud trouwens. Onze loten waaien soms bijna weg. Maar we houden vol, maximale inspanning.

In het najaar moet de nieuwe baan er liggen, dat is toch wel helemaal fantastisch. Het zou nog leuker zijn, voor mij dan, als ik er zelf ook nog lange tijd kan trainen. In het najaar heb ik al negen jaar MS. Negen jaar geleden had ik trouwens helemaal niet durven dromen over lopen op een atletiekbaan na al die tijd. Ik had eerder visioenen over een scootmobiel en een rolstoel. Ken je dat reclamefilmpje nog van de MS-vereniging van die vader die danst met z’n dochter? Later zie je dat hij haar tilt en dat haar benen doelloos meegesleept worden. Nou, dat dus. Dat valt dan al weer reuze mee voor mij. Tot nu toe dan!

Wil de Superloterij doorgaan, dan moeten er voor 18 mei minimaal 1200 loten verkocht worden. Best veel! Er is een Facebook pagina: Superloterij Atletiekbaan Winterswijk met foto’s van de superprijzen. Op de site http://www.av-archeus.nl/  staat ook alle informatie over de superloterij en vindt u ook een barometer met de stand van de verkochte loten. Zou leuk zijn als de stand gestaag stijgt.

Voor vandaag maximale inspanning geleverd, of zal ik nog een rondje….

Neuh, vandaag is het mooi geweest.

Zomertijd

Vorige week was ik bij mijn MS-verpleegkundige. “Je ziet er goed uit, mag ik dat zeggen?”, zei ze,  “ik zou bijna zeggen behoorlijk afgetraind.” Kijk dat soort dingen mogen gezegd worden. Daar word ik blij van. Afgetraind…. het goede woord. Het zou me haast trots maken. Maar ik weet dat trots niet op zijn plaats is. Daarvoor heeft het leven met MS me genoeg nederigheid geleerd. Niets, maar dan ook niets hebben we te zeggen over onze gezondheid. Ja, je kan een beetje je best doen. Of heel erg je best. Gezond eten, in beweging voor zover dat gaat. Maar alleen je best doen helpt niet iedereen genoeg. Maar het gaat dus goed. Wel. Zonder mitsen en maren. Of zonder ‘naar omstandigheden’.

Heerlijk dat het weer zomertijd is. Ik krijg zoveel meer energie van dat uurtje langer licht. Nu is het natuurlijk ook prachtig weer de laatste tijd, dat maakt het helemaal goed. Wat beweging betreft sla ik misschien haast een beetje door. Lopen, sportschool, fietsen het kan haast niet genoeg zijn. Maar zolang het gaat, gaat het en geniet ik ervan. Ik ben bijna weer geneigd om een hele opsomming te maken van al mijn sportmomenten de hele week door. Alsof ik het nodig heb om zelf nog eens te zien dat het wel heel veel is.

Vanochtend weer training met de groep. Met het inlopen stop ik al wat eerder. Anders heb ik mijn kruit al verschoten, voordat we zelfs maar echt beginnen met de training. De loopscholing en de oefeningen kan ik wel gewoon mee doen. Bankje vasthouden en vervolgens zijdelings met twee benen eroverheen springen sla ik veiligheidshalve maar over. Mijn 80-jarige trainingsgenoot waagt zich hier wel aan en redt dit wonderwel! Vervolgens pas ik het programma van de training wat aan. De afstanden die ik loop zijn wat korter dan de meesten lopen. Dan doen we een tabata.  Acht keer 10 seconden wandelen, 20 seconden op snelheid. Dit gaat me heel goed af. De afwisseling van rust en inspanning werkt goed voor mij. Daarna doen we nog wat heuveltjes. Mijn tempo is constant. Niet al te snel dus. Waar anderen een langere afstand pakken, blijf ik mijn kleine rondje lopen.

Mijn schoenen zien er niet uit overigens. Zelfs van het nieuwste paar zijn de zolen van de voorkant helemaal afgesleten. Tegenwoordig is het niet alleen mijn linkerschoen, maar blijft ook de rechter niet vrij van slijtage. Toch maar weer een stukje zool onder laten plakken dan. Ach ja de benen zijn soms wat zwaar, maar verder is het licht. Meer dan dat uurtje van de zomertijd!

 

En het regent zonnestralen!

Gaan ze er zomaar mee stoppen. Acda en de Munnik. Niet dat het er verder toe doet voor mij, maar sommige zinnen in hun liedjes vind ik mooi. Heel mooi, blijven hangen. In de eerste tijd dat ik wist dat ik MS had heb ik vaak CD’s van ze gedraaid. Tekst in de liedjes had vaak een totaal andere context, maar soms bleef een zin haken in mijn brein en gaf toch een vorm van troost. Ach ja, de laatste weken regent het in ieder geval weer zonnestralen. Het wordt heerlijk lente, blijft lang licht. Ik ben weer lekker fanatiek aan het sporten. Op mijn verjaardag heb ik een springtouw gekregen en een agilityladder. Een wat? Ja,agilityladder dus. Dat is een oefenladder die je op de grond kan leggen, waar je loopsprongetjes, pasjes door kan maken. Hiermee train je balans, coördinatie, snelheid en zo. Niet dat ik er wat van kan hoor, maar oefenen dan maar. Het voornemen op zich is al leuk, maar tot nu toe heb ik het ding nog maar één keer uitgelegd in de tuin. Nou ja, de intentie is goed. Vandaag na mijn training ook het springtouw even uitgeprobeerd. Valt ook niet mee. Touwtjespringen, best moeilijk.

Afgelopen week heb ik bijna dagelijks gesport. Goed bezig. Zondag trainingsrondje lopen, maandag fitnessrondje en XCO-walking, dinsdag op de fiets naar het werk, woensdag training Archeus, donderdag weer fietsen naar het werk, vrijdag trainingsrondje lopen, fysiotherapie en fitnessrondje, zaterdag body-balance. O,o, o, even rustig ademhalen. En het regent, en het regent zonnestralen! De body- balance op zaterdag was erg moeilijk. Ik kan er echt helemaal niks van. Mis een stukje kracht en ook een flink aantal spieren lijkt het wel. Om me heen lijken een aantal mensen moeiteloos de oefeningen uit te voeren. Ik hoop maar dat ze daar zo in opgaan, dat mijn geklungel niet zo opvalt. Ach, ik kan altijd zeggen dat ik MS heb. Dat zit weer mooi mee.

Ik heb de afgelopen tijd ook regelmatig wat gelezen over Wim Hof.  The ice-man. Hij heeft diverse kouderecords op zijn naam staan. Beklimt op blote voeten besneeuwde bergen, zwemt bij 20 graden onder nul onder poolijs door en houdt het meer dan een uur vol in een bak met ijsklontjes. Bij die extreme activiteiten zijn er wel wat ongelukken gebeurd: tweemaal kreeg hij bevriezingsverschijnselen aan de onbeschermde voeten. Wim Hof beweert dat hij zijn autonome zenuwstelsel en afweerreactie kan beïnvloeden door concentratie en meditatie. “Iedereen kan dat”, zegt Iceman Wim Hof. Maar is dat ook zo? Hof beïnvloedt zijn autonome zenuwstelsel en maakt grotere hoeveelheden adrenaline en cortisol aan. Dat werkt ontstekingsremmend. Hij geeft workshops en is beschikbaar voor consulten. Hij leidt ook mensen op als trainer in de ‘Wim Hof-methode’.

“Koud afdouchen, nog niet eens een minuutje”, zegt  Iceman Wim Hof. “Bloedvaten gaan open en het bloed komt weer overal.” Combineer dit met meditatie- en ademhalingsoefeningen en je bent in staat dezelfde kou te weerstaan als Hof.  Omdat de Iceman beweert dat hij zijn technieken anderen kan leren, werd een experiment uitgevoerd met vrijwilligers in de kou in Polen. Zij werden vier dagen getraind door Hof en zwommen vervolgens in een wak, lagen een half uur met een bloot bovenlijf in de sneeuw en beklommen in korte broek een berg tijdens een sneeuwstorm. Naderhand onderzocht men de proefpersonen in het lab op het aanmaken van ontstekingseiwitten. De proefpersonen hadden inderdaad een andere eiwithuishouding gekregen dan de controlegroep. Maar er zal nog veel meer onderzoek nodig zijn om daadwerkelijk aan te tonen dat de methode van Wim Hof werkelijk zin heeft. Als iedereen zijn immuunsysteem kan beïnvloeden, betekent dat volgens Hof ook dat we allerlei ziekten de baas kunnen zijn.

 Ook maar proberen dan? Ik heb één keer koud afgedouched, brrr. Niks aan, éénmaal stevig afgedroogd voelt het wel weer lekker. Dat moet ik hem dan weer nageven. Maar gelukkig las ik vrij snel daarna bij de Vereniging tegen Kwakzalverij een nogal kritisch geluid over de methode Wim Hof. Hof meent dat zijn methode een panacee is bij allerhande kwalen. Toen hij pasgeleden bij  Pauw & Witteman werd geïnterviewd ontweek hij op handige wijze de vraag of hij genezingen claimt, en gaf ten antwoord, "dat het leven een wonder is dat je zelf kunt maken". Tot nog toe houden Hofs onderzoekers zich op de vlakte, maar realiseren zich schijnbaar niet dat Hof, met het publiekelijk uitdragen van zijn ‘Methode’, hun bevindingen en autoriteit op dubieuze wijze gebruikt om bij chronisch en dodelijk zieken hoop te wekken.

Vooralsnog dus geen reden om mezelf te kwellen met allerlei koudetrainingen dus. Gelukkig maar, want als er iemand is die het graag lekker warm heeft, dan ben ik dat wel. ’s Avonds met je rug dicht voor de warme haard, warm douchen en bovenal lekker in het zonnetje. Want het regent, ja het regent zonnestralen!