In training

Best wel dus. Weer goed aan het trainen. Vorige week heb ik vier keer hardgelopen en ook deze week heb ik er al drie looptrainingen opzitten. Verder ben ik zowel vorige week als deze week al een keertje naar de sportschool geweest. Wat erg leuk is dat ik nu ook naar de maandagavondtraining ga van AV-Archeus. Ik dacht altijd dat er alleen duurlooptraining werd gedaan op maandag. Er blijkt ook een groepje te zijn die op het veld blijft. En dan………kan ik ook gewoon meedoen. De duurloopjes blijven een probleem. Zelfs het pietepeuterige rondje van vier kilometer is niet in één keer te doen. Regelmatig zijn er wandelpauzes nodig en dan nog ga ik erg langzaam. Maar de intervaltrainingen gaan wat beter de laatste tijd. De rust tussendoor, de oefeningen en loopscholing lijken gunstig te zijn.

Vandaag een afspraak bij de revalidatiearts. Hoewel er niet echt daadwerkelijk iets gaat gebeuren is het toch fijn om even met haar te praten over mijn fysieke en mentale gesteldheid van de afgelopen tijd. Ook is het goed te weten dat er bij plotselinge achteruitgang, vragen en twijfels een extra aanspreekpunt is. Iemand die op dat moment met je mee denkt over mogelijke oplossingen en de weg weet naar andere hulpverleners. We maken een afspraak voor over een jaar en hopen dat het niet nodig zal zijn om eerder contact op te nemen.

Vanochtend bleven we tijdens de training ook op het veld. Er stond een coopertest gepland. Dat is niet echt mijn favoriete onderdeel. Ergens is daar  toch nog een beetje de nachtmerrie van coopertest in middelbare schooltijd blijven hangen. Daar waar je ongetraind en veel te hard van start ging. Waar er altijd wel een klasgenootje huilend stopte of flauw viel.

Nu is het vandaag niet de vraag of de conditie het toelaat om twaalf minuten hard te lopen, maar of de signalen om mijn benen genoeg op te tillen twaalf minuten lang voldoende doorkomen. Maar zowaar, het lukt. De gelopen afstand wordt genoteerd en in december gaan we weervoor de coopertest. Zegt niets over mijn conditie en ik weet eigenlijk niet of het verder zo fijn is om alles precies vast te leggen. Maar ach, wat maakt het ook uit. In december zien we wel weer verder. Zou mooi zijn als blijkt dat er wel wat trainbaar is.

Ik weet nog steeds niet waar precies het probleem ligt bij het slepende been. Ik voel dat gewoon niet. Ligt het probleem bij mijn heupen, knieën of bij de enkels? Op de sportschool dan maar veel kracht: legpress, rompstabiliteit en zo. Tijdens de looptrainingen aandacht voor loopscholing: knieheffen, hakken-billen……. O ja, trouwens ik kan over het algemeen weer heel goed op één been staan tijdens de warming-up. En daar heb je wat aan, haha!

Zeikwijf!

Nu alle ophef en publiciteit rondom mijn boek weer een beetje is gezakt kom ik steeds meer terug bij de harde realiteit. Krijg dan ook zin om lekker te zeiken en te zeuren. Nee, het is er niet anders van geworden. Ja, best leuk al die reacties, in veel kranten gestaan, ook al aardig wat verkocht… Maar hardlopen gaat nog steeds niet goed. Laatst gebruikte ik mijn Runtastic-appje weer. Toen bleek dat ik 10 minuten langer deed over mijn armetierige rondje van 4 kilometer. Tien minuten! Hoe krijg ik het voor elkaar? A real Rundisaster.           

Maar ja, wat is tijd eigenlijk. Toch enigszins een relatief begrip. Kijk als je Miranda Boonstra heet en je loopt net acht seconden te langzaam op de marathon, om de limiet te halen voor deelname aan de Olympische Spelen, dan is dat vrij zuur. Tijd doet dan wel enigszins ter zake. Maar voor mij is tijd niet belangrijk. Waarom ik het dan toch op z’n zachtst gezegd niet leuk vind weet ik niet. Eigenlijk betekent het alleen tien minuten later aan de koffie. Waarbij ik ook nog eens tijdwinst zou kunnen behalen door niet zo lang te douchen. En uit milieuoogpunt kunnen we dan best wel spreken van een soort win-winsituatie. Maar toch.

Vanochtend weer gelopen. Weer aan één stuk. Dat is vooruitgang. Laat het appje maar even voor wat het is, maar heb wel mijn sporthorloge om. Moet ik ook niet meer doen denk ik. Vooral niet op de klok kijken hoe laat ik wegga en wanneer ik weer terug kom. Ach, zal de tijd wel leren denk ik. Het ging in één keer, maar langzaam.

Vreemd is het wel, dat het zo lastig is om mijn benen voldoende op te tillen. Kost me al zoveel kracht dat er niets meer valt in te zetten op snelheid. Daar waar skipping in de praktijk bijna niet meer uit te voeren blijkt te zijn skip ik moeiteloos van de ene gedachte naar de andere. Loopsprongen worden alleen nog gedachtesprongen. Maar gelukkig hebben we dat nog. Om lekker te blijven zeuren in dit zeikstuk, ook het cognitieve kan door de MS worden aangetast. Soms zeggen mensen, als ze worden getroffen door een bepaalde ziekte, dat het ook goede dingen in hun naar boven brengt. Bij mij niet. Ik heb er een heimelijk genoegen in om de meest vreselijke scenario’s die me kunnen overkomen te beschrijven. Heel hard boe roepen en mensen laten schrikken. En dan heb ik daar ook nog lol in. Sorry!

 

 

 

 

 

Moet aan gewerkt worden!

Naast het hardlopen zijn er soms ook andere dingen die me laten voelen dat alles niet meer zo vanzelfsprekend is. Gisteren hadden we een feestje, supergezellig. Leuke muziek en er wordt gedanst. En dat kan ik dus niet. Of durf het niet meer te proberen. Mijn coördinatie en reactievermogen zijn dusdanig dat het me niet lukt om in het ritme van de muziek te blijven. Iedereen heeft lol op de dansvloer en haalt de meest vreemde capriolen uit. Wat dat betreft zou ik er rustig tussen kunnen. Ik heb wel lol om het te zien en moet er erg om lachen, maar ondertussen voel ik mijn lijf verstijven. Mijn benen lijken in de vloer te groeien en ik ben me erg bewust van het feit dat ik niet meedoe. Nou kan ik twee dingen doen. Me er bij neerleggen dat ik dus nooit meer dans of me er bij neerleggen dat ik probeer te dansen, ook al is dat uit de maat en beweeg ik niet zoals ik dat wil. Er zijn meer mensen die vol overgave uit de maat dansen en daar veel plezier in hebben. Verschil is denk ik, dat ze dat dan niet in de gaten hebben. Nou ja, ben er nog niet helemaal uit. Moet nog aan gewerkt worden.

Het is warm vandaag. Te warm om mijn hardlooprondje te doen. Bovendien is mijn trainingsmaatje op vakantie. Ik ga dan maar buiten zitten en lees een boek. Het lukt niet echt om mijn gedachten er bij te houden. Mijn ogen dansen over de letters, dat dan weer wel. Mijn gedachten springen vrolijk in het rond. Ach is ook wat waard. Toch nog maar eens oefenen dat dansen, gewoon lekker thuis. Maar niet vandaag, veel te warm.

Dus......

Nog steeds vakantie, dus nog geen gezamenlijke woensdagochtendtraining.  Anderhalve week geleden liep ik voor het eerst sinds tijden mijn rondje weer eens in één stuk. Dan denk je dus dat je met vooruitgang te maken hebt. Helemaal niet doen, de volgende keren werd deze gedachte weer genadeloos afgestraft. Vele wandelpauzes nodig! De kunst is om gewoon te lopen en dan hooguit te constateren of het wel gaat of wat minder. Geen waardeoordeel en vooral geen conclusies over mogelijk toekomstperspectief. Gewoon gaan…

Vanochtend toch weer gelukt zonder wandelpauzes.

Mijn boek krijgt ondertussen veel aandacht. In verschillende kranten heeft al een artikel gestaan. Het zorgt voor veel reacties. Uit mijn directe omgeving en van verder weg. Sommige mensen weten nu pas dat ik MS heb. Over het algemeen zijn reacties positief, waardering krijg ik voor de manier waarop ik met mijn ziekte omga. Nog altijd heb ik moeite om ‘mijn ziekte’ op te schrijven. Het klinkt gelijk zo zwaar en ik heb ook liever dat het niet van mij is. Toch een beetje struisvogelpolitiek?

Er zijn mensen die denken dat het een onzinverhaal is. MS hebben en dan toch hardlopen. Als je zelf in een rolstoel zit door deze ziekte is dit natuurlijk moeilijk te geloven en ook lastig te verkroppen. Maar ja, boosheid om mijn verhaal vind ik ook moeilijk te begrijpen. Boosheid om het feit dat je MS hebt, snap ik wel. Heb ik soms ook, zelfs nu het nog zo goed gaat. Maar toch, je bereikt er zo weinig mee. Mijn vader bezigt in zo’n geval een mooi gezegde: “Je kunt er beter maar om lachen, dan om huilen. Want als je lacht, doet het je ook geen zeer!” Nu klinkt dat natuurlijk beter uit zijn mond en dan in het dialect.

Mocht ik bij verdere achteruitgang ook zo’n zure kijk op het leven krijgen en boos worden op alles en iedereen, dan wil ik het nu maar vast gezegd hebben: “ Ik gun iedereen van harte zijn sportieve prestaties en uitdagingen, ook al stijgen die ver uit boven de mijne! Geniet ervan, dan doe ik dat ook.”

Naast de schoentjes!!

Vanochtend ben ik eerst maar eens begonnen met een duurloopje. Voor het eerst sinds tijden deed ik mijn rondje zonder wandelpauzes. Mag ook wel in de krant, trouwens. Het tempo was natuurlijk vreselijk, maar dat moet maar niet meer uitmaken. Inmiddels loop ik bijna naast mijn schoentjes. Vandaag is mijn boek uitgekomen bij Boekscout. Al heel veel leuke reacties gehad! 

Doorlopen- Hardlopen met MS

Bij uitgeverij boekscout.nl verschijnt op 3 augustus 2012 het boek Doorlopen, hardlopen met MS. Het boek is een bundeling van de blogs die ik gedurende enige jaren bijhield over mijn ervaringen als hardloopster, sinds ik in 2005 de diagnose MS, multiple sclerose kreeg.  Met reflectie en humor probeer ik de zoektocht naar een juiste balans in sportbeoefening, medicatie, voeding en mentale aspecten te beschrijven. Mijn blogs zijn nu gebundeld zijn in een boek. Het boek is te bestellen bij de webwinkel van  boekscout:

www.boekscout.nl

Doorlopen, Hardlopen met MS,…..

titel:                                      DOORLOPEN
                                              Hardlopen met MS

auteur:                                 Jolanda Lammers

aantal pagina’s:                  166

geïllustreerd:                       nee

uitvoering/formaat:           paperback 12,5 x 20 cm

ISBN:                                     978-94-6176-086-9

Vaste prijs:                           € 16,95

Een stukje uit het boek:

Nog zie ik voor me hoe de neuroloog het computerscherm naar ons toe draait. Omslachtig laat hij ons enkele witte verkleuringen zien die te zien zijn in mijn hersenweefsel. Ik weet ondertussen al lang waar dat op duidt. Multiple sclerose, natuurlijk. Allang gegoogled, ook mijn klachten deden daar al verdacht veel aan denken. En nu moeten we wachten, een afspraak maken voor een lumbaalpunctie. Die moet het vonnis compleet maken. Langs mijn wang rolt een traan. Gek is dat, uit één ooghoek. Zou dat ook met de MS te maken hebben? Ach waar slaat dat op! Natuurlijk heb ik weer geen zakdoek bij me, veeg met mijn hand de tranen maar weg. Wil toch niet huilen, hier tussen al die mensen. Eindelijk hebben ze tijd om de afspraak te maken, gelukkig kan ik 's middags al terecht. En daar lig ik dan, 's middags. Jan is met me mee. Maar hij hoeft niet te blijven, vind ik. Ach, hij kan toch niets doen. Ik moet mijn rug bol maken en krijg dan de prik. Het valt wel mee eigenlijk. Niet zo erg als de gedachten waar ik mee worstel op dit moment. Na de prik moet ik nog een hele tijd stil blijven liggen om te voorkomen dat er vocht wegloopt uit het wondje. Braaf doe ik dat en probeer ook veel te drinken, dat is ook belangrijk. Ik lig op een vierpersoonskamer. De andere dames zijn geholpen aan hun spataderen. Ik lig met mijn rug naar hen toe. Vind het niet zo erg dat ik heel stil moet blijven liggen. Hoor hun geklets over hun spataderen en wens me heel ergens anders. Het voelt alsof ik opeens in een heel verkeerde droom ben beland.

www.boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=3156

It giet oan!

O guttegut, het is echt waar. Komende week vrijdag komt mijn boek uit! Dan worden de promotiemails verstuurd en is ‘Doorlopen, Hardlopen met MS’, te bestellen in de webwinkel van Boekscout. Dus dat is wel heel bijzonder, voor mij tenminste.

Iets minder bijzonder, vandaag weer gelopen. Dit ging onveranderd matig. Het lijkt erop dat dit een blijvend gegeven zal zijn. Afgelopen week wel twee keer gelopen, dus ik ga wel weer naar mijn normale trainingsfrequentie toe. Mijn Runtastic-appje werkt. Dat is wel leuk. De eerste twee kilometer vertelt ze (het is een ze) wanneer je die afstand hebt gehad, hoe lang je erover gedaan hebt en hoeveel calorieën je hebt verbruikt. Goed bezig! Nou ja, wel grappig  dus, zeker als je alleen loopt. Vandaag onderbrak ze ons terwijl we midden in een gesprek zaten. Dat was dan wel weer onbeleefd!

De sportschool heb ik nog even links laten liggen, want het was veel te warm. Bovendien vind ik het nog vakantietijd. Straks als alles weer een beetje normaal gaat pak ik het wel weer op. Minstens drie keer lopen, één keer bodybalance, één keer fitness.

Eigenlijk had ik deze week naar de revalidatiearts gemoeten. Ik was het helemaal vergeten. Maar ik kreeg gelijk een brief met een nieuwe afspraak. Goed geregeld, ik zal proberen om er dan aan te denken. Maar ja, wat moet ik er eigenlijk?  Ergens is het wel een fijn idee, om er nog steeds vanuit te gaan dat je revalideert.  Waarom ook niet!

Ook in de vakantie heb ik me keurig gehouden aan mijn eetgewoontes. Geen gluten, geen suiker, geen varkensvlees, geen kunstmatige zoet,- kleur- en smaakstoffen. Of het nut heeft weet ik niet, maar kwaad doet het zeker niet. Het spuiten van de Copaxone gaat ook nog steeds super. Het is echt een gemakkelijk vast iets in mijn dag geworden. Niets anders dan bijvoorbeeld tanden poetsen en daar ben ik dan ook nog eens langer mee bezig.

Verder een prettig spannende week voor de boeg in verband met het boek. En dat zal de komende tijd misschien nog wel even blijven. Maar ik moet wel blijven lopen natuurlijk!

Runtastic

Voor het eerst sinds bijna drie weken weer getraind. Dat ik vrijwillig zolang tussen mijn trainingen heb laten zitten mag werkelijk een wonder heten. Hardlopen is eigenlijk wel een vast gegeven in mijn bestaan. In de afgelopen twintig jaar alleen onderbroken door zwangerschappen en bevallingen. De afgelopen jaren helaas ook een paar keer door een schub, exacerbatie, relaps, terugval of hoe zal ik het verder noemen. Ach, iets een mindere periode dus. Dit keer had ik gewoon vakantie, ha ook best leuk. Maar vandaag vond ik het toch wel aangenaam om weer te proberen of het nog ging.

En ik heb iets nieuws. Thanks to my cousin Carl, nee niet Lewis, uit Canada ging ik de app Runtastic uitproberen. Ik zie van Carl regelmatig statusupdates verschijnen op Facebook van Runtastic waarop ik kan zien hoe ver en hoe hard hij heeft gelopen. Nu heb ik zelf wel gelijk een slotje ingesteld, omdat ik mijn povere resultaten niet gelijk op Facebook wil delen met iedereen, maar verder lijkt me dat heel leuk. Appje dus geïnstalleerd op de telefoon en vandaag voor het eerst uitproberen. Aanzetten bij de start van de training en lopen dan maar weer. Ik liep zoals altijd op zondag weer met mijn lieve loopvriendinnetje Ina. Minstens voor tien kilometer bijgekletst, wordt niet bijgehouden op de app…..

Ons rondje is ongeveer 4 kilometer en de tijd zal niet geweldig zijn, want net als voor mijn vakantie nog regelmatig gedwongen tot een wandelpauze. Geen miraculeus herstel plaatsgevonden tijdens mijn vakantie. Dat is nou jammer!! Mijn been hapert af en toe, net als de app trouwens. Want bij terugkomst blijkt dat mijn hele telefoon uit is gegaan onderweg. Nou ja, volgende keer beter.